หมวดหมู่: Book Reviews (รีวิวหนังสือ)

หน้ารวมบทความ Full Review ทุกเล่มที่อ่าน ทั้งเล่มใหม่ เล่มเก่า และคลาสสิก พร้อมคะแนนระดับภาษาและความชอบ

  • สบายจนไร้หัวใจ! The Time Machine – ไซไฟดิสโทเปีย

    สบายจนไร้หัวใจ! The Time Machine – ไซไฟดิสโทเปีย

    ช่วงบ่ายแก่ๆ วันนี้ แดดรำไรส่องลอดม่านมูลี่ไม้เข้ามาตกกระทบโต๊ะทำงาน ผมนั่งจิบกาแฟดริปร้อนที่เริ่มอุ่นแล้วหยิบ The Time Machine ของ H.G. Wells ฉบับคลาสสิกปี 1895 ขึ้นมาเปิดอ่านซ้ำบนเครื่องอ่านอีบุ๊กครับ ตอนเด็กๆ ที่เคยอ่านฉบับย่อ เราก้อมัวแต่ตื่นเต้นกับตัวเครื่องไทม์แมชชีน คันโยกทองเหลือง หรือความน่ากลัวของพวกมอร์ล็อกใต้ดิน แต่พอหยิบมาอ่านอีกทีในวัยห้าสิบที่มองอะไรผ่านโครงสร้างระบบและพฤติกรรมมนุษย์มากขึ้น ฉากที่ทำให้ผมขนลุกวาบและต้องหยุดคิดยาวๆ ดันเป็นฉากริมแม่น้ำในบทที่ห้าเสียอย่างนั้น

    ลองนึกภาพตามนะครับ ชายอังกฤษยุควิคตอเรียนข้ามเวลามาถึงปี ค.ศ. 802,701 โลกในยุคนั้นคือยูโทเปียในฝันของทุกคน ไม่มีโรคระบาด ไม่มีสงคราม ไม่มีระบบทุนนิยมที่ต้องตื่นมาทำงานหาเงิน ตัวสถาปัตยกรรมหินอ่อนผุพังอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้ที่อุดมสมบูรณ์ ส่วนเผ่าพันธุ์อีลอย (Eloi) มนุษย์ในอนาคตก้อตัวเล็ก ผิวพรรณเนียนสวย แต่งตัวด้วยผ้าไหมสีสดใส วิ่งเล่นร้องรำทำเพลงกันทั้งวัน ดูเหมือนมนุษยชาติจะมาถึงจุดสูงสุดของความสุขสงบใช่ไหมครับ แต่ในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่นักท่องเวลากำลังยืนมองพวกอีลอยลงเล่นน้ำในลำธาร จู่ๆ ก้อมีผู้หญิงร่างเล็กคนหนึ่งเกิดเป็นตะคริว ร่างของเธอเริ่มถูกกระแสน้ำพัดลอยออกไปสู่จุดน้ำเชี่ยวและส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบา

    สุขสบายจนไร้หัวใจ! The Time Machine – รีวิวนิยายไซไฟคลาสสิกดิสโทเปียระดับตำนาน

    สิ่งที่ทำให้สมมติฐานเรื่องความเจริญของผมพังทลาย คือปฏิกิริยาของพวกอีลอยนับสิบคนที่ยืนอยู่ริมตลิ่งครับ ทุกคนมองดูเพื่อนร่วมเผ่าของตัวเองกำลังจะจมน้ำตายต่อหน้าต่อตาด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ความกังวล ไม่มีใครแม้แต่จะตะโกนตกใจ หรือยื่นมือออกไปช่วยสักคนเดียว… เดี๋ยวสิ อย่าว่าแต่ช่วยเลยครับ พวกเขาแทบไม่ขยับตัวด้วยซ้ำ ราวกับชีวิตมนุษย์ที่กำลังจะหายไปต่อหน้ามันไม่มีค่าอะไรเลยในระบบความคิดของพวกเขา จนนักท่องเวลาที่ยืนดูอยู่ทนความเฉยเมยนี้ไม่ไหว ต้องถอดเสื้อคลุมกระโดดลงไปลุยกระแสน้ำ ดึงร่างเธอขึ้นมาปั๊มหัวใจและนวดแขนขาจนรอดชีวิตมาได้

    อ่านถึงตรงนี้ ผมวางเครื่องอ่านลงบนโต๊ะแล้วนั่งคิดอยู่นานเลยครับ มันสะท้อนภาพที่น่ากลัวมากว่า เมื่อสิ่งแวดล้อมถูกออกแบบให้สะดวกสบายเกินไปจนมนุษย์ไม่ต้องดิ้นรนต่อสู้กับความยากลำบากอะไรเลย กลไกทางจิตวิทยาที่เรียกว่า ‘ความเห็นอกเห็นใจ’ (Empathy) ก้อถูกลดรูปจนฝ่อหายไปจากระบบด้วยเหมือนกัน แต่จุดที่ทำให้เรื่องนี้ยังมีความอุ่นใจอยู่บ้าง คือในบ่ายวันนั้น หญิงสาวตัวเล็กๆ ที่ชื่อ ‘วีนา’ คนนี้ กลับวิ่งตามหานักท่องเวลาพร้อมกับร้อยพวงมาลัยดอกไม้ป่าสีขาวและสีทองมาสวมคอให้ และโน้มตัวลงจูบหลังมือเขาด้วยความกตัญญู มันเป็นความผูกพันอันบริสุทธิ์เพียงหนึ่งเดียวที่ยืนยันว่า ต่อให้สติปัญญาหรือกล้ามเนื้อของมนุษย์จะเสื่อมถอยลงไปแค่ไหน แต่เศษเสี้ยวของความรักและความผูกพันก้อยังหลงเหลือเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ยึดโยงความเป็นมนุษย์เอาไว้ครับ

    ฉากการช่วยชีวิตวีนาจึงไม่ใช่แค่ฉากโรแมนติกเล็กๆ ในนิยายวิทยาศาสตร์นะครับ แต่มันคือคำถามเชิงปรัชญาที่ทรงพลังที่สุดของ Wells ว่าในวันที่ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีพาเราไปสู่ความสะดวกสบายสูงสุด เรากำลังแลกมันมาด้วยการสูญเสียความรู้สึกรู้สาต่อความทุกข์ของเพื่อนมนุษย์ไปทีละน้อยโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า

    ERLBooks | EBook Reader’s Log: รีวิวนิยาย Eng
    อยากให้รีวิวหนังสือเรื่องไหน Comment มาบอกได้เลยครับ

  • รีวิว A Drop of Corruption – ห้องปิดตายในโลก Biopunk

    รีวิว A Drop of Corruption – ห้องปิดตายในโลก Biopunk

    ช่วงค่ำวันก่อนผมนั่งเปิด E-reader อ่านนิยายเล่มนี้ในห้องที่เปิดแอร์ไว้แถวๆ 24 องศา แต่แปลกมากครับ อ่านไปได้แค่สองบทแรก ความรู้สึกเหมือนผิวตัวเองเริ่มเหนียวไปด้วยไอร้อนชื้นๆ ของป่าดิบและกลิ่นน้ำคลองเค็มๆ ตามตัวเอกไปด้วยเลย คือผู้เขียน Robert Jackson Bennett เขาเปิดเรื่อง A Drop of Corruption ซึ่งเป็นเล่มที่สองในชุด Shadow of the Leviathan ต่อจากเล่มแรกอย่าง The Tainted Cup ได้เห็นภาพและสัมผัสชัดเจนมาก รอบนี้เขาย้ายฉากจากเขื่อนกั้นอสูรยักษ์ทางตะวันออก พาเราล่องเรือผ่านคลองแคบๆ ที่มีเงาต้นไม้ทึบคลุมหัว ไปยังเมืองท่าชายขอบที่ชื่อว่า Yarrowdale เมืองที่อาคารไม้เลื้อยเกาะไต่ไปตามหน้าผาหินสีเทาหม่น มีตะไคร่สีเขียวสดเกาะตามผนังด้านที่รับลมทะเลเหมือนใครเอาเนยสีเขียวแปลกๆ ไปปาดไว้บนขนมปังปิ้ง… เอาจริงๆ เปรียบเทียบซะหมดความขลังเลยผม หมายถึงมันดูชื้นและมีชีวิตชีวาในแบบที่ชวนอึดอัดนิดๆ น่ะครับ

    ตัวเรื่องเริ่มจากจุดที่ดูเหมือนจะเป็นคดีสืบสวนแบบห้องปิดตายคลาสสิก คือมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงของคลังหลวงหายตัวไปจากห้องพักชั้นบนสุดของหอคอยในเขตเมืองเก่า ทั้งที่ประตูและหน้าต่างถูกล็อกจากข้างในแถมมีทหารยามเฝ้าหน้าห้องตลอด แต่พอผ่านไปสัปดาห์นึง กลับไปเจอแค่ชิ้นส่วนร่างกายบางส่วนลอยอยู่ในคลองห่างออกไปหลายสิบกิโล ซึ่งในคลองนั้นมีเต่ากินเนื้อที่คนท้องถิ่นเรียกว่า Reaper-back อาศัยอยู่เต็มไปหมด พออ่านถึงตรงนี้ผมแอบคิดในใจว่า โอเค พล็อตคงแนวฆาตกรรมอำพรางศพทั่วไปมั้ง แต่พอ Dinios Kol หรือ Din ผู้ช่วยสายสืบที่ถูกดัดแปลงสมองให้จำทุกรายละเอียดได้แม่นยำเหมือนกดบันทึกภาพ เปิดขวดแก้วใบเล็กๆ สูดกลิ่นน้ำมันหอมเพื่อล็อกความทรงจำ แล้วเอาข้อมูลกลับมารายงานให้เจ้านายของเขาอย่าง Ana Dolabra ฟังในห้องมืดเท่านั้นแหละครับ โครงสร้างของคดีที่คิดว่าง่ายมันถูกตบคว่ำตั้งแต่ยังไม่พ้นหนึ่งในสี่ของเล่มเลย

    สิ่งที่ผมชอบมากในมุมของคนที่ชอบมองอะไรเป็นระบบระเบียบนะ คือวิธีที่คนเขียนเขาวางกลไกของโลก Biopunk หรือเทคโนโลยีชีวภาพให้กลายเป็นกติกาของคดีสืบสวนได้อย่างมีตรรกะ ในจักรวรรดิ Khanum ทุกอย่างตั้งแต่กุญแจห้องนิรภัย ชุดเกราะ ไปจนถึงสมองและร่างกายของเจ้าหน้าที่ ล้วนผ่านการดัดแปลงด้วยสารสกัดจากพืชและอสูรทะเล ซึ่งพอระบบป้องกันมันซับซ้อนระดับที่ต้องใช้การตรวจสอบทางชีวภาพคำถามคือ แล้วคนร้ายที่เดินทะลุประตูลงอาคมเข้าไปเหมือนผี แถมอ่านทางฝ่ายสืบสวนออกเกือบทุกก้าว เขาใช้วิธีไหนเจาะระบบเข้าไปได้ การนั่งดู Ana ที่วันๆ เอาผ้าปิดตาไว้ตลอดเวลา นั่งดีดพิณในห้องมืดที่ผนังเต็มไปด้วยกระดาษรายงานแปะทับกันเหมือนรังหนู ค่อยๆ แยกแยะสมมติฐาน ตัดตัวแปรที่เป็นไปไม่ได้ออกทีละข้อ มันเหมือนเรานั่งดูสถาปนิกมือเก๋ารื้อพิมพ์เขียวตึกที่กำลังจะถล่มเพื่อหาจุดที่เสารับน้ำหนักถูกวางยาไว้ จังหวะการเล่าเรื่องเดินเร็วมากครับ ไม่มีช่วงที่ตัวละครมานั่งจมกับดราม่าไร้สาระเลย ทุกฉากที่ Din ต้องเดินย่ำไปตามตรอกชื้นๆ จนรองเท้าหนังเห็ดผสมน้ำมันสาหร่ายแทบทะลุ มันคือการเก็บจิ๊กซอว์ชิ้นใหม่ที่เปลี่ยนภาพรวมของคดีไปเรื่อยๆ จากคดีฆาตกรรมห้องปิดตาย ขยายสเกลไปสู่การปล้นคลังหลวง และลามไปถึงเกมการเมืองระหว่างจักรวรรดิกับราชวงศ์เก่าแก่บนเมืองสูงที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้ใต้หมอกสีเขียว ตอนจบคือคลี่คลายได้ครบทุกปมแบบสมเหตุสมผล ไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ค้างคาใจเลยครับ

    ในแง่ของภาษาอังกฤษ ถ้าคุณอ่านผ่านเล่มแรกมาแล้ว เล่มนี้ถือว่าอยู่ในระดับ Medium ครับ โครงสร้างประโยคของ Bennett ไม่ได้ซับซ้อนหรือใช้สำนวนโบราณชวนปวดหัวเลย ประโยคค่อนข้างกระชับ ตรงไปตรงมา อ่านไหลลื่นมาก จะมีก็แค่บรรดาคำศัพท์เฉพาะทางของระบบราชการและชีวภาพในเรื่อง เช่นพวกตำแหน่งเจ้าหน้าที่หรือชื่อสารสกัดต่างๆ ที่ช่วงแรกอาจจะต้องเพ่งนิดนึง แต่พอจับบริบทได้แล้ว แทบไม่ต้องจิ้มดิกชันนารีบนหน้าจอ E-reader เลยครับ อ่านเพลินยาวๆ ได้สบาย

    หนังสือเล่มนี้เหมาะมากสำหรับคนที่ชอบนิยายแนวสืบสวนสอบสวนแบบใช้สมองและตรรกะ (Whodunit / Locked-Room Mystery) ที่ผสมเข้ากับโลกแฟนตาซีที่มีกติกาชัดเจน ไม่ใช่เสกเวทมนตร์มั่วๆ มาแก้ปัญหา และชอบตัวละครที่ฉลาดทันคน ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถ้าประเมินความคุ้มค่าของเวลาและพลังงานที่เสียไปกับความหนาเกือบแสนสี่หมื่นคำ ตอนแรกในใจผมกะว่าจะให้ไว้ที่ 4.5 เต็ม 5 ครับ และพอมานั่งทบทวนอีกทีหลังอ่านจบ ผมก็ยังยืนยันคะแนนที่ 4.5/5 เหมือนเดิมนะ คือหักไว้แค่ครึ่งคะแนนตรงที่ช่วงกลางเรื่องมีชื่อตำแหน่งกับตัวละครฝ่ายคลังหลวงและฝ่ายการเมืองโผล่มาพร้อมกันค่อนข้างเยอะจนต้องตั้งสติจำชื่อนิดนึง แต่ถ้าวัดกันที่ความแน่นของโครงสร้างพล็อต จังหวะการเดินเรื่องที่ไม่ยืดเยื้อ และความอิ่มใจตอนปิดเล่ม บอกเลยว่าเป็นการลงทุนเวลาอ่านที่คุ้มทุกนาทีครับ

  • รีวิว A Trade of Blood – หลักฐานชัดเกินกว่าจะเชื่อได้?

    รีวิว A Trade of Blood – หลักฐานชัดเกินกว่าจะเชื่อได้?

    หนังสือเล่มนี้ เล่นกับการให้คนอ่านสะดุดกับคดี ตรงที่มันดูแทบไม่ต้องสืบครับ มีคนตาย มีผู้ต้องสงสัยเปื้อนเลือด แต่พอเริ่มดูรายละเอียดจริงๆ กลับเริ่มค่อยๆมีหลายอย่างที่แปลกๆ ยิ่งเมื่อคนรอบข้างอยากให้รีบตัดสินให้จบๆ ยิ่งดูไม่ค่อยปกติ ยิ่งอยากรู้ว่าเขากำลังมองข้ามอะไรไป

    A Trade of Blood ของ Robert Jackson Bennett เป็นเล่มที่สามของชุด Ana and Din Mysteries รอบนี้ Ana Dolabra กับ Din มาถึง Sapirdad ดินแดนเกษตรและปศุสัตว์ของจักรวรรดิ หญิงสาวจากตระกูลใหญ่ถูกฆ่า ส่วนผู้ต้องสงสัยเป็นทายาทตระกูลคู่แข่ง ถ้าคลี่คลายไม่ได้ คนถือหอกที่ยืนรอกันอยู่ ก็พร้อมที่จะลงมือจัดการตามใจตัวเองแทนศาล บรรยากาศเลยตึง แบบตึงๆ ตั้งแต่เข้าเมือง

    บรรยากาศในตอนแรกที่มีทั้งทุ่งถั่ว รถขนสัตว์ และคนต้อนฝูงวัว ฟังดูรวมๆน่าจะเหมือนอะไรที่สงบสุขดี แต่พอเริ่มพิจารณาใกล้ๆขึ้น สัตว์ที่เก็บเกี่ยวพืชผลเหล่านี้ ดันมีนิ้วคล้ายมือคน วัวก็ตัวใหญ่พอๆกับบ้าน ผมชอบความแปลกของเรื่องราว ที่ค่อยๆ โผล่มาครับ มันทำให้รู้สึกว่าที่นี่มีวิธีใช้ชีวิตของมันจริงๆ รวมทั้งบางอย่างด้วย ที่เราอาจไม่อยากรู้มากนัก โดยเฉพาะตอนกำลังกินข้าว

    จุดที่ผมว่าเรื่องทำได้ดีคือ รายละเอียดการเลี้ยงสัตว์ การดัดแปลงร่างกาย และการที่เรื่องของที่ดินมีผลกับคดีตลอดเวลา ไม่ได้ใส่มาให้โลกดูใหญ่มีรายละเอียดเฉยๆ และพอได้ข้อมูลใหม่ๆมา เราก็ต้องกลับไปคิดกับสิ่งที่เคยเห็น เหมือนตรวจงานที่ทุกช่องเคยกรอกครบแล้ว แต่พอลองไล่อ่านดูเหตุผลอีกที สิ่งที่เรากรอกไปมันดันไม่สัมพันธ์กัน

    รูปแบบอันหนึ่งที่ผมชอบที่สุด เป็นจังหวะที่ Din ออกไปดู ไปเก็บรายละเอียด แล้วกลับมาให้ Ana ซักถาม จนเริ่มเห็นช่องโหว่ บทสนทนาของสองคนช่วยให้ช่วงที่ต้องอธิบายปมหรือจุดสังเกตุต่างๆดูไม่หนักเกินไปด้วย คนหนึ่งอยากทำงาน อีกคน…ก็อยากทำงานครับ แต่อยากบ่นไปพร้อมกันด้วย ทั้งเรื่องราวของการ สลับกันสอบปากคำ ตรวจหลักฐาน และเหตุเร่งด่วนที่เกิดขึ้น หนังสือเลยมีอะไรให้ตามอยู่เรื่อยๆ แต่ช่วงอธิบายชีววิทยา กับประวัติศาสตร์ ก็อาจจะต้องตั้งใจอ่านพอสมควร

    ส่วนของ Din มีเรื่องครอบครัวและความกังวลต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในหัวตัวเอง ทำให้เขารับบทบาทเป็นมากกว่าผู้ช่วยที่มีแค่ความสามารถในการจำทุกอย่างแม่นแค่อย่างเดียว ผมว่าตรงนี้ช่วยให้คดีมีน้ำหนักขึ้น ส่วนฉากศพ โรงชำแหละ และเชื้อรานั้น บรรยายชัดอยู่ครับ ถ้าไม่ชอบความสยองเกี่ยวกับร่างกาย อาจพิจารณาดูจุดนี้ด้วย

    ภาษาอังกฤษผมให้ Advanced ครับ บทพูดหลายช่วงอ่านลื่น แต่มีศัพท์กายวิภาค ศัพท์ทางการเกษตร และคำเรียกเฉพาะของจักรวรรดิค่อนข้างเยอะ เช่นคำว่า engraver ที่ในเรื่องนี้ไม่ได้หมายถึงช่างแกะสลักธรรมดา ส่วนชื่อหน่วยงานกับสิ่งมีชีวิตบางคำต้องจำจากบริบท เปิดพจนานุกรมก็ไม่ได้ช่วยทุกครั้ง ถ้าอ่านแฟนตาซีระดับกลางได้อยู่แล้วน่าจะไปต่อได้ แต่ช่วงอธิบายกลไกต้องยอมอ่านช้าหน่อย อ่านทวนบ้าง และในเล่มก็มีคำสบถบ่อยพอควรครับ

    ถ้าคุณชอบหนังสือสืบสวน ที่ต้องทำความเข้าใจโลกแฟนตาซีไปพร้อมๆกับหาตัวคนร้าย ผมว่าเล่มนี้น่าสนใจ จริงๆถ้ายังไม่เคยอ่านซีรีส์นี้มาก่อนเลย แนะนำเริ่มจาก The Tainted Cup แล้วต่อ A Drop of Corruption ก่อนจะมาอ่านเล่มนี้ครับ ส่วนถ้าให้คะแนนเลย บนพื้นฐานความชอบส่วนตัวของผมนะครับ ผมประเมินไว้ 4.5/5 ส่วนที่ชอบคือการโยงเหตุผลกับโลกที่ทั้งแปลกและน่ากลัว คดีหลักมีคำตอบให้ แต่ความลับของซีรีส์ ก็ยังเดินหน้าต่อไปเล่มหน้า ปริศนากลยยังไม่ได้ปิดครบทุกอย่าง

    สำหรับ Edition ของฉบับ Del Rey ยาวประมาณ 400 หน้าครับ

  • รีวิว The Tainted Cup – เมื่อศพแรกมีต้นไม้งอกทะลุร่าง?

    รีวิว The Tainted Cup – เมื่อศพแรกมีต้นไม้งอกทะลุร่าง?

    จุดที่ทำให้ผมติดกับดักหนังสือเล่มนี้ตั้งแต่บทแรก ไม่ใช่แค่ศพนายทหารระดับสูงที่มีต้นไม้ขนาดใหญ่งอกทะลุออกมาจากร่างกายกลางคฤหาสน์หรูหราครับ แต่เป็นวิธีที่เรื่องค่อยๆ พาเราเดินสำรวจที่เกิดเหตุ เก็บเศษดิน กลิ่นเหงื่อ และรอยเท้าในโคลน ไปพร้อมกับคู่หูนักสืบที่แปลกประหลาดที่สุดคู่หนึ่งเท่าที่ผมเคยอ่านมา พอเริ่มปะติดปะต่อข้อมูลไปเรื่อยๆ จากคดีฆาตกรรมในห้องปิดตาย มันกลับค่อยๆ ขยายกลายเป็นรอยรั่วระดับจักรวรรดิที่ทำให้วางไม่ลงเลย

    The Tainted Cup ของ Robert Jackson Bennett เป็นเล่มแรกของชุด Shadow of the Leviathan เรื่องเกิดในจักรวรรดิ Khanum ที่ทุกฤดูฝนจะต้องรับมือกับสัตว์ประหลาดยักษ์จากทะเลด้วยกำแพงมหึมา และใช้ศาสตร์ชีวภาพดัดแปลงทั้งพืชและร่างกายมนุษย์ให้ทำหน้าที่เฉพาะทาง ตัวเอกที่เราตามติดคือ Dinios Kol หรือ Din ผู้ช่วยนักสืบหนุ่มที่ผ่านการดัดแปลงให้เป็น Engraver มีความจำสมบูรณ์แบบชนิดเก็บทุกรายละเอียดผ่านประสาทสัมผัสได้หมด แต่เจ้านายของเขาคือ Ana Dolabra นักสืบอัจฉริยะที่ดันเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ผ้าผูกตาปิดไว้ตลอดเวลาเพราะรับสิ่งเร้าภายนอกมากเกินไปไม่ไหว… เอาจริงๆ แรกๆ ผมก็แอบหงุดหงิดแทน Din อยู่เหมือนกันนะ คือตัวเองต้องเดินลุยโคลนสีแดงแฉะๆ ตากฝน ดมกลิ่นศพ ในขณะที่เจ้านายนั่งจิบไวน์ไขว่ห้างอยู่ในห้องเงียบๆ แล้วคอยยิงคำถามไล่ต้อน

    แต่พออ่านไปได้สักพัก ผมกลับชอบจังหวะการทำงานของสองคนนี้มากครับ มันเหมือนเรากำลังดูระบบที่ถูกออกแบบมาให้เติมเต็มกันพอดี Din ทำหน้าที่เป็นเซ็นเซอร์เก็บข้อมูลดิบ ส่วน Ana เป็นหน่วยประมวลผลที่มองทะลุโครงสร้างและหาความผิดปกติจากข้อมูลพวกนั้น เวลา Ana เคาะนิ้วฟังเสียงเล่านิ่งๆ แล้วชี้จุดที่เราอ่านผ่านไปแล้วแต่ไม่ทันเอะใจ มันให้ความรู้สึกเหมือนเวลาเราตรวจระบบงานที่ดูเหมือนทุกอย่างรันผ่านปกติ แต่พอกาง Log มาไล่ดูทีละบรรทัด ดันเจอว่าตัวเลขมันถูกแต่งขึ้นมา

    สิ่งที่ผมประทับใจอีกอย่างคือโลกแฟนตาซีในเรื่องครับ แสงตะเกียงสีฟ้าในหมอกตอนเช้า กลิ่นความชื้นของฤดูฝน เสียงปืนใหญ่บนกำแพงเมืองที่ดังสะเทือนมาไกลๆ หรือห้องแล็บที่มีขวดโหลใส่เชื้อรากับหนอนประหลาด ทุกอย่างไม่ได้ใส่มาเพื่อให้ฉากดูอลังการเฉยๆ แต่มันผูกเข้ากับกลไกการฆาตกรรมและแรงจูงใจของคนในเรื่องทั้งหมด จังหวะการเดินเรื่องกระชับมาก ไม่มีช่วงยืดเยื้อ พอคลายปมหนึ่งได้ ปมใหม่ที่ใหญ่กว่าก็ขยับเข้ามาแทนที่ทันที แถมยังมีมุกตลกหน้าตายจากความเพี้ยนของ Ana กับความพยายามจะทำตัวให้ดูเป็นมืออาชีพของ Din มาช่วยเบรกความตึงเครียดได้ถูกจังหวะ

    ภาษาอังกฤษของเล่มนี้ผมประเมินไว้ที่ระดับ Medium ค่อนไปทาง Advanced ครับ โครงสร้างประโยคและบทสนทนาอ่านลื่นไหลตามสไตล์นิยายสืบสวนสมัยใหม่ แต่สิ่งที่ทำให้ต้องตั้งใจอ่านคือศัพท์เฉพาะของโลกในเรื่อง ทั้งชื่อตำแหน่ง หน่วยงาน และศัพท์เกี่ยวกับการดัดแปลงร่างกายหรือชีววิทยา เช่นคำว่า Apoth, Sublime หรือ Suffusion ที่เปิดพจนานุกรมไปก็อาจไม่ช่วย ต้องอาศัยการจับบริบทเอาจากเนื้อเรื่อง ช่วงแรกอาจต้องใช้เวลาปรับตัวกับคำพวกนี้นิดนึง แต่พอคุ้นมือแล้วอ่านไหลยาวได้เลยครับ

    ถ้าคุณชอบนิยายสืบสวนกลิ่นอาย Sherlock Holmes กับหมอ Watson ที่จับไปวางในโลกแฟนตาซีชีวภาพแปลกใหม่ มีปริศนาซ้อนปริศนาที่เฉลยออกมาแล้วสมเหตุสมผลและจบในเล่มแบบอิ่มใจ ไม่ค้างคา เล่มนี้ตอบโจทย์มากครับ ในมุมของผมที่ชอบเรื่องราวที่มีตรรกะแน่นๆ จังหวะกระชับ และระบบของโลกที่คิดมาครบ ผมให้คะแนนเล่มนี้ที่ 4.5/5 เลยครับ หักไว้ครึ่งคะแนนตรงช่วงต้นที่อัดคำศัพท์เฉพาะของโลกมาค่อนข้างถี่จนต้องค่อยๆ ตั้งสติจำระบบอยู่พักใหญ่ แต่พอเครื่องติดแล้วคุ้มค่าเวลาที่ลงทุนอ่านแน่นอน

    สำหรับฉบับของสำนักพิมพ์ Del Rey ความยาวอยู่ที่ประมาณ 432 หน้าครับ

  • รีวิว Shadow of the Leviathan – แฟนตาซีสืบสวน

    รีวิว Shadow of the Leviathan – แฟนตาซีสืบสวน

    หนังสือชุดนี้เกี่ยวกับอะไร ตอบได้จากคำถามที่ไม่ง่ายนักครับ ถ้าเราอยู่ในโลกที่ดัดแปลงสิ่งมีชีวิตได้ เวลามีคนตายผิดธรรมชาติ นักสืบจะต้องสงสัยอะไรบ้าง? ในโลกที่พิสดาลขนาดนี้ ก่อนที่จะเริ่มหาตัวคนร้าย คงต้องเข้าใจก่อนว่าโลกนี้ทำอะไรกับร่างกายคนได้บ้าง

    Shadow of the Leviathan ของ Robert Jackson Bennett ใช้โลกแปลกประหลาดนี้เป็นฉากให้ Ana Dolabra กับผู้ช่วย Dinios “Din” Kol ของเธอทำคดี คนหนึ่งเก่งเรื่องเชื่อมโยงสิ่งที่คนอื่นมองข้าม อีกคนถูกดัดแปลง ให้จดจำประสบการณ์ทุกอย่างได้แม่นยำ ฟังเหมือนจับคู่คนคิดเก่งกับคนเก็บข้อมูลเก่ง แต่ข้อมูลครบไม่ได้แปลว่าจะเข้าใจถูกเสมอ ตรงนี้แหละครับที่น่าสนใจจะติดตามดู

    บรรยากาศมีทั้งความประหลาด ความสยองที่เกิดขึ้นกับร่างกายของมนุษย์แบบแหยะๆ และอารมณ์ขันแห้ง ๆ ของคู่หูแปลกๆ มีอสุรกายมหึมาเป็นส่วนหนึ่งของโลกแฟนตาซีนี้ แต่อย่าพึ่งคาดไปว่าจะได้อ่านฉากสู้กันกับสัตว์ประหลาดยักษ์ติดกันยาว ๆ เพราะเนื้อหาของซีรี่ส์นี้อาจจะเทไปคนละแนว  ความสนุกหลักของเรื่องจะอยู่กับการสำรวจ สอบถาม และค่อย ๆ ต่อภาพของคดี ผมมองว่าเหมาะกับวันที่อยากแกะปริศนา แต่เบื่อฉากนักสืบในโลกทั่วไปยุคสมัยปัจจุบันแล้ว และอยากจะเปิดใจลองดูกับเมืองแฟนตาซีประหลาดแทน

    ก่อนจะตัดสินใจหยิบมาอ่าน ปัจจุบันสำนักพิมพ์สหรัฐฯ ใช้ชื่อชุดว่า Ana and Din Mysteries แต่บาง Edition ก็ใช้ว่า Shadow of the Leviathan เจอสองชื่อนี้ขอให้เข้าใจว่าเป็นชุดเดียวกันครับ

    ถ้าจะเริ่ม ผมแนะนำ The Tainted Cup (2024) ก่อน เล่มนี้ปูทั้งกติกาโลกและความสัมพันธ์ของคู่หูแปลกๆสองคนที่เป็นตัวหลักของเรื่อง จากนั้นค่อยไปต่อที่ A Drop of Corruption (2025) ที่เนื้อเรื่องขยายไปเห็นกลไกของจักรวรรดิมากขึ้น แล้วต่อด้วยเล่มล่าสุดคือ A Trade of Blood (2026) ซึ่งพาไปยังพื้นที่เกษตรกรรมและปัญหาอีกด้านของโลกเดิม แต่ละเล่มมีคดีหลักของตัวเอง จบในตัวเอง แต่ตัวละครและรายละเอียดของโลก สะสมไปเรื่อย ๆในแต่ละเล่ม ผมเลยไม่แนะนำให้หยิบเล่มใหม่สุดขึ้นมาก่อน

    ณ วันนี้ (26 ตุลาคม 2026) นิยายหลักออกมาแล้วสามเล่ม แต่ยังไม่จบ Serie ครับ ผู้เขียนยืนยันว่ากำลังนั่งปั่นเล่มสี่อยู่ ก็คอนเฟริมว่าไม่ใช่ไตรภาคจบ สำหรับใครที่ชอบความรู้สึกปิดคดีเป็นเล่ม ๆ ผมคิดว่าเริ่มอ่านได้เลย แต่ถ้าอยากรอบทสรุปของทั้ง Serie ค่อยอ่านทีเดียว อาจรอก่อน แต่ไม่รู้จริงๆว่ายังอีกกี่เล่มนะครับกว่าจะจบ

    นอกจากสามเล่มที่เป็นหนังสือใน Serie หลัก ก็มีเรื่องสั้นชื่อ The Lion’s Tusk (2026) ใน Magic & Mystery collection ที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาด้วย ผมแนะนำแทรกอ่านทีหลัง อย่างน้อยก็หลังจากอ่านเล่มสองจบ เป็นของเสริมให้รู้จักคู่หูประหลาดคู่นี้เพิ่ม แต่เอาจริงๆ เรื่องสั้นแทรกนี้ ไม่ได้เกี่ยวข้องขนาดนั้น ไม่ต้องอ่านก็ได้ครับ ไม่เสียหาย 

    ภาษาอังกฤษสำหรับสามเล่ม ผมประเมินไว้ 3/5 — Medium บทสนทนาตามได้ค่อนข้างง่าย แต่คำบรรยายมีศัพท์ร่างกาย พืชพรรณ และตำแหน่งในจักรวรรดิแทรกอยู่ ช่วงต้นน่าจะต้องแตะพจนานุกรมบ่อยหน่อย ส่วนคำที่ผู้เขียนสร้างขึ้น บางทีพจนานุกรมก็ช่วยไม่ได้ ต้องค่อย ๆ ดูจากบริบท ผมแนะนำลองอ่านตัวอย่างหนังสือบทแรกๆดูก่อนว่าไหวมั้ย โดยเฉพาะถ้ายังไม่คุ้นแฟนตาซีภาษาอังกฤษ

    แต่ถ้าชอบนิยายสืบสวนและยอมใช้เวลาทำความรู้จักโลกใหม่ ชุดนี้น่าจะเข้าทาง ส่วนตัวความชอบผมให้คะแนนที่ประมาณ 4/5 ครับ เพราะแม้ปริศนากับระบบของโลกจะตรงรสนิยมมาก แต่จังหวะสืบสวนอาจไม่ได้เร็วตลอด และตอนนี้ก็ยังออกมาไม่หมดทั้ง Series ยังไม่มีบทสรุปสุดท้าย คะแนนนี้เป็นความน่าอ่านสำหรับผมตอนนี้ ถ้ามันจบชุดแล้วอาจจะเปลี่ยนครับ

  • Public Domain ใหม่ The Maltese Falcon – คดีเหยี่ยวดำ

    Public Domain ใหม่ The Maltese Falcon – คดีเหยี่ยวดำ

    งานตามหาคนหายที่รับมา กลายเป็นคดีฆาตกรรมไปเสียแล้ว ผมว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ชวนอ่านดีครับ ใน The Maltese Falcon ของ Dashiell Hammett นักสืบ Sam Spade รับงานจากหญิงสาวที่มาตามหาน้อง ก่อนจะเข้าไปติดอยู่ระหว่างตำรวจ ลูกค้า และคนที่ต้องการรูปปั้นเหยี่ยวดำ เรื่องอยู่ในซานฟรานซิสโกปลายทศวรรษ 1920 มีทั้งห้องทำงาน โรงแรม และบทสนทนาที่ฟังแล้วต้องเผื่อใจไว้หน่อย คนพูดอาจไม่ได้ต้องการให้เราเข้าใจ แต่อาจจะแค่อยากให้เราทำตาม ก็ได้

    จุดที่ผมสนใจคือคนเขียนไม่ค่อยเปิดความคิดตัวละครให้รู้ตรงๆ ต้องดูจากคำพูด ท่าทาง และสิ่งที่เลือกทำ เหมือนนั่งฟังคนต่อรองกันอยู่ในห้อง แล้วค่อยๆ พบว่าแต่ละคนถือข้อมูลมาไม่เท่ากัน นิยายเริ่มลงใน Black Mask ปี 1929 ก่อนปรับรวมเป็นเล่มในปี 1930 และเป็นงานสำคัญของสืบสวนสาย hard-boiled หรือนักสืบสายแข็งที่ต้องเอาตัวรอดในโลกซึ่งความถูกต้องไม่ได้ช่วยให้ทำงานง่ายขึ้น ใครคุ้นชื่อจากหนังปี 1941 ของ John Huston ที่ Humphrey Bogart เล่นเป็น Spade ก็มาจากเล่มนี้ครับ ส่วนตัวนิยายฉบับปี 1930 เพิ่งเข้าเป็น Public Domain ในสหรัฐฯ เมื่อ 1 มกราคม 2026 และตอนนี้ก็ยังมีฉบับตีพิมพ์ที่เป็นปกอ่อน Vintage Crime/Black Lizard พิมพ์ให้อ่านกันอยู่

    ในช่วงต้นเรื่อง ตอนคุยกับลูกค้าถึงงานที่รับมา Spade บอกว่า “We didn’t exactly believe your story.” ก่อนตามด้วย “We believed your two hundred dollars.” ประมาณว่า ผมไม่ได้เชื่อเรื่องที่คุณเล่าเท่าไหร่หรอก แต่ผมเชื่อเงินสองร้อยดอลลาร์ของคุณแน่นอน ผมชอบความแห้งของประโยคนี้ครับ ฟังแล้วพอรู้เลยว่านักสืบคนนี้แยกเรื่องความเชื่อใจกับเรื่องรับค่าจ้างออกจากกันอย่างดี เกินไปนิด

    ภาษาอังกฤษผมให้ Medium ครับ ประโยคส่วนใหญ่ไม่วกวน บทสนทนาเยอะ แต่ไม่ได้แปลว่าจะอ่านผ่านได้หมด สแลงอเมริกันเก่าๆ ศัพท์เสื้อผ้า และคำพูดอ้อมๆ เวลาขู่หรือประชด อาจต้องแตะพจนานุกรมเป็นระยะ บางประโยคเปิดแล้วก็ยังต้องกลับมาดูว่าใครกำลังกดดันใคร ถ้าเพิ่งเริ่มอ่านนิยายอังกฤษไม่นาน ผมจะยังไม่ใช้เล่มนี้เป็นเล่มแรก

    ถ้าคุณชอบหนังสือสืบสวนที่เดินเรื่องด้วยการถาม ลองเชิง และเปลี่ยนข้อต่อรอง ผมว่าเล่มนี้น่าหยิบมาลองครับ ความเข้มข้นของเรื่องราว ไม่ได้มาจากฉากไล่ล่าตลอดเวลา แต่อยู่ที่ต้องคอยประเมินคนใหม่ที่เข้ามาอยู่เรื่อยๆ เหมาะกับวันที่อยากอ่านอะไรคมๆ และไม่จำเป็นต้องชอบสิ่งที่พระเอกทำทุกครั้งที่เขาพูด ปล. ทั้งนี้ในเล่มอาจจะมีความรุนแรงและทัศนคติเรื่องเพศบางส่วนตามยุคที่เขียนด้วยนะครับ

    ใครอยากโหลดนิยายภาษาอังกฤษระดับคลาสสิกที่เพิ่งหมดลิขสิทธิ์ (Public Domain) มาอ่านฟรีแบบถูกกฎหมาย วิธีที่ง่ายที่สุดคือเข้าเว็บ Standard Ebooks (จัดหน้าสวยระดับมืออาชีพ) หรือ Project Gutenberg แล้วกดดาวน์โหลดไฟล์ .epub ได้เลย ถ้าใช้ Kindle ก็แค่โยนไฟล์เข้าเว็บ amazon.com sendtokindle ระบบจะซิงก์เข้าเครื่องให้อัตโนมัติพร้อมแตะแปลศัพท์ได้ทันที ส่วนใครใช้ iPad, iPhone, Android หรือแท็บเล็ตทั่วไป แค่กดเปิดไฟล์ผ่านแอป Apple Books หรือ Google Play Books ก็เริ่มอ่านได้ ไม่ต้องต่อสายหรือลงโปรแกรมแปลงไฟล์ให้ยุ่งยากครับ ลิงค์ดูได้จาก Comments ครับ

    ERLBooks | EBook Reader’s Log: รีวิวนิยาย Eng อยากให้รีวิวหนังสือเรื่องไหน Comment มาบอกได้เลยครับ

  • รีวิว The Women in White – ปริศนาทดลองพลังจิต

    รีวิว The Women in White – ปริศนาทดลองพลังจิต

    รีวิว The Women in White – ปริศนาการทดลองพลังจิตกับความลับที่ถูกฝังไว้กว่า 60 ปี

    ถ้าชอบนิยายแนว Psychological Thriller ที่มีความลับในอดีต ผสมเรื่องเหนือธรรมชาตินิดๆ ผมว่า The Women in White ของ Sarah Pekkanen น่าสนใจครับ โดยเฉพาะพล็อตที่หยิบการทดลองพลังจิตในยุค 1960s มาเป็นจุดเริ่มต้นของปริศนา ฟังดูเหมือนนิยายผี แต่จริงๆ แล้วเรื่องนี้เน้นความลับ ความสัมพันธ์ และด้านมืดของมนุษย์มากกว่า บรรยากาศค่อนข้างกดดัน มีอะไรให้สงสัยอยู่เรื่อยๆ

    เรื่องเริ่มจาก Riley Bell หญิงสาวที่เพิ่งหย่าร้างและกำลังมีปัญหาเรื่องเงิน เธอได้รับงานดูแล Betty Sadler หญิงชราวัย 81 ปี ที่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านซึ่งแทบไม่มีเทคโนโลยีสมัยใหม่ เหมือนเจ้าของบ้านตั้งใจหยุดเวลาไว้ที่ยุค 60s แต่เรื่องแปลกจริงๆ คือ Betty ขอให้ Riley ช่วยตามหาเพื่อนผู้หญิงอีกสามคน ที่เคยเข้าร่วมการทดลองพลังจิตด้วยกันในปี 1964 และเมื่อเริ่มค้นหาก็พบว่าชะตากรรมของผู้หญิงเหล่านั้นมีอะไรผิดปกติอยู่พอสมควร ทำไม Betty ถึงเพิ่งอยากตามหาเพื่อนหลังผ่านมาตั้ง 60 ปี? แล้วการทดลองครั้งนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

    ผมชอบวิธีเล่าที่สลับระหว่างปี 1964 กับปัจจุบันครับ บทค่อนข้างสั้น อ่านจบบทหนึ่งก็มักจะมีข้อมูลใหม่ให้ต้องอ่านต่ออีกหน่อย ซึ่งคำว่าอีกหน่อยนี่แหละที่ทำให้เสียเวลานอนไปเรื่อยๆ แต่สำหรับผม เรื่องราวฝั่งปี 1964 น่าสนใจกว่าปัจจุบันชัดเจน โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของผู้หญิงทั้งสี่คน และวิธีที่คนมีอำนาจใช้การทดลองทางวิทยาศาสตร์เข้ามาควบคุมชีวิตคนอื่น มันมีอะไรให้คิดมากกว่าแค่เรื่องพลังจิต

    ส่วนที่ผมติดใจนิดหนึ่งคือเส้นเรื่องปัจจุบัน บางจังหวะดูพึ่งความบังเอิญเพื่อให้เรื่องเดินต่อมากไปหน่อย ถ้ามองเรื่องความสมเหตุสมผลแบบละเอียดก็มีจุดให้ตั้งคำถามอยู่เหมือนกัน แต่โดยรวมยังเล่าได้กระชับ ไม่ได้ยืดเรื่องจนรู้สึกว่ากำลังอ่านเพื่อรอให้ถึงตอนจบอย่างเดียว

    ภาษาอังกฤษผมให้ระดับ Medium ค่อนไปทาง Casual ครับ ประโยคส่วนใหญ่เป็นภาษาร่วมสมัย บทสนทนาอ่านง่าย มีศัพท์เฉพาะเกี่ยวกับจิตวิทยาและการทดลองพลังจิต เช่น ESP, Parapsychology หรือ Ganzfeld บ้าง แต่ไม่ได้เยอะจนต้องเปิด Dictionary ทุกหน้า ถ้าเคยอ่าน Thriller ภาษาอังกฤษมาก่อน เล่มนี้ไม่น่าลำบากนัก

    คะแนนความน่าอ่านสำหรับผมอยู่ที่ 3.5/5 ⭐ ไอเดียตั้งต้นดี จังหวะเรื่องใช้ได้ และความลับในอดีตชวนติดตาม แต่ยังมีบางส่วนที่ผมรู้สึกว่าพล็อตน่าจะทำได้แน่นกว่านี้อีกหน่อย เลยยังไม่ถึงระดับ 4 ดาว

    ถ้าชอบนิยายที่มีเรื่องลึกลับในอดีต การทดลองกับมนุษย์ และปริศนาที่ค่อยๆ เชื่อมสองช่วงเวลาเข้าหากัน ผมว่าเล่มนี้น่าลองครับ แต่ถ้าชอบสืบสวนแบบใช้เหตุผลล้วนๆ ทุกอย่างต้องมีคำอธิบายชัดเจน ก็อาจมีบางจุดที่ไม่ค่อยถูกใจ

    ERLBooks | EBook Reader’s Log: รีวิวนิยาย Eng
    อยากให้รีวิวหนังสือเรื่องไหน Comment มาบอกได้เลยครับ

  • รีวิว Pretty Dead Things – ระทึกขวัญ หักมุมแรง

    รีวิว Pretty Dead Things – ระทึกขวัญ หักมุมแรง

    บางเรื่องใช้พายุเป็นฉากหลัง แต่ Pretty Dead Things ใช้พายุเหมือนประตูบานใหญ่ที่ปิดล็อกทุกคนไว้ด้วยกันครับ ข้างนอกมีหิมะ ความมืด และไฟฟ้าที่ดับลง ส่วนข้างในมีเวทีนางงาม ผู้หญิงหลายรุ่น ความแค้นเก่า และฆาตกรที่น่าจะยังปะปนอยู่ในอาคารเดียวกัน

    ภาพแรกที่หนังสือให้มาค่อนข้างแรง ห้องแต่งตัวยังเต็มไปด้วยชุดประดับคริสตัลและแสงสะท้อนจากกระจก แต่ความสวยทั้งหมดถูกตัดด้วยภาพของความตาย จากนั้นเรื่องย้อนกลับไปหกวันก่อนคืนประกวด เพื่อให้เราค่อยๆ ดูว่าแต่ละคนพาอะไรติดตัวเข้ามาในคืนที่ทุกอย่างพังทลายลงบ้าง

    นี่คือ Pretty Dead Things นิยายระทึกขวัญเชิงจิตวิทยาของ Kelsey Cox ที่หยิบโลกของการประกวดนางงามในเมืองเล็กของเท็กซัส มาชนกับคดีคนหายอายุ 25 ปี ความสัมพันธ์แม่–ลูก และปริศนาในพื้นที่ปิด ฟังดูมีของเยอะครับ และเอาจริงๆ มันก็เยอะ แต่ยังไม่ถึงขั้นล้นจนจับต้นชนปลายไม่ได้

    เรื่องย่อ Pretty Dead Things แบบไม่สปอยล์

    ปี 2000 Isabelle Whitmore หายตัวไปจาก Sherman Ranch โดยไม่ทิ้งร่องรอยที่นำไปสู่คำตอบชัดเจน Ingrid พี่สาวของเธอออกจากเมือง Anhalt และใช้ชีวิตอยู่ห่างจากอดีตนั้นมานาน

    ยี่สิบห้าปีต่อมา Ingrid ต้องกลับบ้านในช่วงเดียวกับที่พื้นที่ของ Sherman Ranch กำลังถูกพัฒนาและขุดใหม่ ไม่มีใครรู้ว่าคนงานจะพบอะไรใต้ผืนดิน และแน่นอนว่าคนในเมืองหลายคนไม่อยากรอดูคำตอบเท่าไรนัก

    อีกด้านหนึ่ง การประกวด Lone Star Princess กำลังจะเริ่มขึ้น เวทีนี้ไม่ได้มีแค่สาวงามกับมงกุฎ แต่เป็นพื้นที่ที่ความฝันของลูกสาว ความคาดหวังของแม่ และการแข่งขันที่ลากยาวข้ามรุ่นมาเจอกัน เมื่อพายุรุนแรงตัดสายไฟฟ้าขาดลงและทำให้ทุกคนออกจากอาคารไม่ได้ คืนประกวดจึงค่อยๆ เปลี่ยนจากงานเฉลิมฉลองเป็นสถานการณ์ปิดตาย

    คำถามของเรื่องไม่ได้มีแค่ว่าใครเป็นฆาตกร แต่รวมถึงใครกำลังโกหก ใครพยายามปกป้องใคร และใครกลัวว่าความลับเก่าจะถูกขุดขึ้นมาพร้อมกับ Sherman Ranch

    โครงสร้างพล็อต: หน้าแรกมาแบบเต็มสปีด แล้วค่อยเหยียบเบรก

    ถ้ามองแบบแยกโครงสร้าง หนังสือใช้วิธีเปิดด้วยผลลัพธ์บางส่วนก่อน แล้วจึงย้อนเวลากลับไปนับถอยหลังสู่คืนประกวด วิธีนี้ทำให้เรารู้ตั้งแต่ต้นว่าจะเกิดเรื่องร้าย แต่ยังไม่รู้ว่าใครตาย ใครลงมือ และเหตุการณ์ทั้งหมดเดินมาถึงจุดนั้นได้อย่างไร

    ช่วงครึ่งแรกจึงทำหน้าที่วางหมากเป็นหลัก มีทั้งอดีตของเมือง ความขัดแย้งในครอบครัว ปัญหาของผู้เข้าแข่งขัน และคนที่ดูเหมือนมีแรงจูงใจเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ ถ้าคุณเปิดเล่มมาเพราะอยากอ่านคดีฆาตกรรมทันที ช่วงนี้อาจรู้สึกว่าหนังสือขอเวลามากไปนิด ผมเองก็มีช่วงที่คิดเหมือนกันว่า เมื่อไรพายุจะมาสักที

    แต่เรื่องไม่ได้หยุดนิ่งเสียทีเดียว ทุกบทจะเติมข้อมูล เปลี่ยนมุมที่เรามองตัวละคร หรือโยนเหตุให้สงสัยคนใหม่เข้ามา ปัญหาคือข้อมูลเหล่านี้มาจากหลายบ้านและหลายช่วงวัย ช่วงแรกจึงเหมือนเดินเข้าไปในห้องที่ทุกคนพูดพร้อมกัน ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะจำได้ว่าเสียงไหนเป็นของใคร

    เมื่อเรื่องเข้าสู่คืนประกวด จังหวะเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด พื้นที่กว้างของเมืองถูกบีบให้เหลือเพียงอาคารท่ามกลางพายุ ทางออกถูกปิด ไร้ซึ่ง แสงสว่าง ไฟฟ้า และเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ขณะที่ความลับซึ่งผู้เขียนสะสมไว้เริ่มเผยตัวออกมาชนกันทีละจุด ครึ่งแรกเหมือนใช้เวลาตั้งโดมิโน ส่วนครึ่งหลังคือช่วงที่มันล้มต่อกันโดยแทบไม่ต้องออกแรงผลักเพิ่ม

    การเล่าเรื่องจากหลายมุมมองของแต่ละคนจำเป็นไหม

    ตัวเรื่องหมุนผ่านมุมมองหลักของ Ingrid, Melanie, Cat และ Sarah Lynn รวมถึงบทสั้นจากตัวละครอื่นในจังหวะที่ผู้เขียนต้องการให้เราเห็นข้อมูลซึ่งตัวละครหลักยังไม่รู้

    Ingrid แบกคำถามเรื่องการหายตัวไปของน้องสาว Melanie มองทุกอย่างผ่านสัญชาตญาณของแม่ที่ต้องปกป้องลูก ส่วน Cat กำลังพยายามรักษาชีวิตที่เธอเพิ่งได้กลับคืนมาให้ยังอยู่ในการควบคุม ส่วน Sarah Lynn อยู่ตรงกลางระหว่างการชั่งน้ำหนักความต้องการของตัวเอง กับภาพอนาคตที่แม่ของเธอจัดเตรียมไว้ให้แล้ว

    การถูกเล่าผ่านหลายมุมมองทำให้เรื่องมีผู้ต้องสงสัยและแรงจูงใจมากและหลากหลายเพียงพอ แต่ก็เป็นต้นเหตุให้ครึ่งแรกมีข้อมูลที่ส่งออกมาแน่นกว่าที่ควรเหมือนกัน ข้อดีคือเสียงของตัวละครแยกจากกันได้ค่อนข้างชัด ผมไม่ค่อยมีปัญหาว่ากำลังอ่านในส่วนที่เป็นมุมมองของใคร เพียงแต่บางเส้นเรื่องน่าสนใจกว่าอีกเส้นอย่างเห็นได้ชัด จึงมีบางบทที่ผมอ่านผ่านเร็วๆ เพื่อกลับไปหาเส้นหลักที่กำลังติดตามอยู่

    การตัดสินใจของตัวละครส่วนใหญ่ยังอธิบายได้จากความกลัว ความรู้สึกผิด หรือความต้องการปกป้องคนในครอบครัว มีบางจังหวะที่เห็นชัดว่าผู้เขียนต้องให้ตัวละครเดินเข้าไปหาปัญหาเพื่อพาเรื่องต่อ แต่ยังไม่หนักถึงขั้นทำให้หลุดออกจากเรื่อง

    บรรยากาศ: ความงามที่เริ่มเย็นเฉียบขึ้นเรื่อยๆ

    ส่วนที่ผมชอบมากกว่าที่คาดคือการจับโลกของนางงามมาวางคู่กับอากาศหนาวจัด ช่วงแรกเต็มไปด้วยสีชมพู ชุดราตรี สเปรย์แต่งผม ผิวที่ถูกเตรียมให้รับแสง และคริสตัลซึ่งต้องดูดีจากระยะไกล ทุกอย่างถูกจัดตำแหน่งไว้เหมือนภาพที่ห้ามมีอะไรผิดพลาด

    จากนั้นอุณหภูมิค่อยๆ ลดลง แสงนอกหน้าต่างเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเทา เสียงเครื่องปั่นไฟเข้ามาแทนดนตรี และอาคารที่ควรมีชีวิตชีวากลับรู้สึกเหมือนตู้กระจกเย็นๆ ที่วางทุกคนให้มองเห็นกัน แต่ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร

    สถานที่จึงไม่ได้มีไว้แค่ทำให้ภาพสวยครับ เวทีประกวดทำหน้าที่กดให้ทุกคนรักษาภาพลักษณ์ ส่วนพายุบังคับให้ภาพเหล่านั้นเริ่มหลุด เมื่อไม่มีทางกลับบ้าน ไม่มีไฟ และไม่มีพื้นที่ให้ถอย ความสัมพันธ์ที่ตอนแรกดูเหมือนจะเรียบร้อยดี ก็เริ่มเห็นรอยแตกชัดขึ้นเรื่อยๆ

    หนังสือพูดถึงอะไรใต้คดีฆาตกรรม

    ลึกลงไปภายใต้ชั้นที่ปกคลุมไว้ของปริศนาฆาตกรรมใน Pretty Dead Things มีเรื่องราวที่น่าสนใจ ของความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูกแฝงอยู่ค่อนข้างลึกซึ้ง โดยเฉพาะเส้นบางๆ ระหว่างสิ่งที่อาจจะมองเป็นการสนับสนุนหรือจริงๆแล้วมันเป็นการควบคุม หลายคนเชื่อว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก เพียงแต่นิยามของคำว่า “ดีที่สุด” ถูกผูกไว้กับความฝัน ความกลัว และอดีตของตัวเอง

    อีกส่วนคือราคาของการรักษาภาพลักษณ์ ในโลกที่ความสวยใช้เป็นทั้งเกราะและอาวุธ ทุกคนต้องใช้แรงมากกว่าที่เห็นเพื่อทำให้ชีวิตดูปกติ หนังสือไม่ได้สรุปเป็นบทเรียนให้เรา แต่ปล่อยให้ผลของการตัดสินใจแต่ละครั้งพูดแทน ซึ่งผมชอบมากกว่า เพราะนิยายระทึกขวัญก็ควรจะให้เรื่องราวดำเนินไปโดยไม่จำเป็นต้องหยุดเรื่องมาแทรกบทเพื่อสอนอะไรใครอยู่แล้ว

    จุดหักมุมและตอนจบคุ้มกับเวลาอ่านที่ลงทุนไปไหม

    โดยไม่แตะรายละเอียดสำคัญ ผมมองว่าจุดหักมุมหลักไม่ได้เกิดจากข้อมูลที่ผู้เขียนซ่อนไว้นอกสายตา เบาะแสหลายชิ้นอยู่ในเรื่องตั้งแต่ช่วงต้น เพียงแต่ถูกวางไว้ท่ามกลางตัวละคร เหตุการณ์ และปัญหายิบย่อยจำนวนมาก พอรู้คำตอบแล้วจึงสามารถย้อนกลับไปเห็นได้ว่ามันไม่ได้โผล่มาจากอากาศ

    ช่วงคลี่คลายให้คำตอบกับปมหลักค่อนข้างครบ และยังเหลือเวลาให้เห็นผลของเหตุการณ์กับตัวละคร ไม่ใช่เฉลยเสร็จแล้วปิดเล่มทันที โทนหลังเหตุการณ์อาจผ่อนลงเร็วไปนิดเมื่อเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ในแง่ความสมบูรณ์ ผมไม่รู้สึกว่าหนังสือทิ้งงานไว้ให้คนอ่านกลับไปเก็บเอง

    สำหรับผม นี่เป็นตอนจบที่ Satisfying ครับ ไม่ได้สมบูรณ์แบบทุกจุด แต่ให้ทั้งคำตอบ ผลลัพธ์ และจังหวะสุดท้ายที่ทำให้ต้องย้อนคิดถึงสิ่งที่เราเคยเชื่อก่อนหน้านั้น

    English Difficulty: Casual — อ่านลื่น ใช้พจนานุกรมเป็นบางครั้ง

    ผมให้ระดับภาษาอังกฤษของ Pretty Dead Things อยู่ที่ Casual หรือประมาณ 2/5

    ภาษาส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษร่วมสมัย ประโยคสั้นถึงปานกลาง และมีบทสนทนาเยอะ การเล่าผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่งช่วยให้จับอารมณ์และความคิดของตัวละครได้ตรง ไม่ต้องถอดโครงสร้างประโยคซับซ้อนบ่อยๆ

    คำที่อาจทำให้ต้องแตะพจนานุกรมจะอยู่ในกลุ่มอุปกรณ์ประกวดนางงาม เครื่องแต่งกาย เนื้อผ้า การแต่งหน้า สภาพอากาศ และสำนวนอเมริกันบางคำ เช่นศัพท์เกี่ยวกับ rhinestone, appliqué, tulle หรือส่วนประกอบของชุด แต่คำเหล่านี้ไม่ได้ถี่จนขัดจังหวะการอ่าน

    ถ้าอ่านนิยาย Young Adult หรือนิยายระทึกขวัญภาษาอังกฤษทั่วไปได้อยู่แล้ว เล่มนี้ไม่น่ากินแรงมากครับ สำหรับคนที่กำลังขยับจากระดับกลาง ผมมองว่าอ่านได้ โดยใช้พจนานุกรมช่วยเฉพาะจุด ไม่จำเป็นต้องแปลทุกประโยค

    เหมาะกับการอ่านบน eReader แค่ไหน

    ตัวเล่มแบ่งเป็น 94 บท แต่บทส่วนใหญ่สั้นมาก นี่เป็นข้อดีบน E-reader เพราะอ่านช่วงพักหรือก่อนนอนเพียงสิบถึงสิบห้านาทีก็จบหนึ่งหรือหลายบทได้ ไม่ต้องเปิดค้างกลางบทบ่อยๆ

    หนังสือไม่มีแผนที่ ตาราง หรือเชิงอรรถที่ต้องเพ่งดูรายละเอียด รูปแบบจึงเข้ากับหน้าจอขาวดำได้ดี การสลับมุมมองและช่วงเวลามีหัวบทช่วยกำกับชัดเจน เพียงต้องจำชื่อตัวละครในช่วงแรกให้ได้ หลังจากนั้นอ่านต่อค่อนข้างคล่อง

    ฉบับ Kindle ระบุความยาวประมาณ 327 หน้า ขณะที่ฉบับปกแข็งจาก Minotaur Books มี 336 หน้า ความต่างมาจากรูปแบบของแต่ละฉบับ ไม่ได้หมายความว่าเนื้อหาหายไปครับ ดูข้อมูลได้จาก Amazon Kindle และ Macmillan

    Pretty Dead Things เหมาะกับใคร

    เล่มนี้น่าจะเข้าทางถ้าคุณชอบนิยายระทึกขวัญเชิงจิตวิทยาที่เล่าหลายมุมมอง มีคดีเก่า ความลับของเมืองเล็ก ความสัมพันธ์แม่–ลูก และสถานการณ์ที่ทุกคนถูกขังอยู่ในพื้นที่เดียวกัน

    แต่ถ้าต้องการนักสืบหนึ่งคนเดินหน้าสอบสวนเป็นเส้นตรง หรือต้องการเหตุฆาตกรรมและการไล่ล่าตั้งแต่บทแรกไปจนจบ อาจรู้สึกว่าครึ่งแรกใช้เวลากับเรื่องในครอบครัวมากเกินไป หนังสือเล่มนี้เป็นส่วนผสมระหว่างดราม่าครอบครัวกับปริศนาฆาตกรรม ไม่ใช่คดีสืบสวนล้วนๆ

    เนื้อหามีความรุนแรง การเสียชีวิต การกลั่นแกล้ง การคุกคามทางเพศ ปัญหาการดื่มสุรา และบาดแผลในครอบครัว ภาพบางช่วงค่อนข้างตรง แม้ภาพรวมจะไม่ได้เป็นนิยายสยองขวัญเต็มตัว

    สรุปรีวิว Pretty Dead Things

    ผมให้ 4/5

    Pretty Dead Things ไม่ใช่หนังสือที่เร็วตลอดทาง ครึ่งแรกขอเวลาเพื่อจัดตัวละครและวางปมมากพอสมควร แต่สิ่งที่วางไว้ส่วนใหญ่ได้กลับมาใช้งาน เมื่อเข้าสู่พายุและช่วงที่พื้นที่ปิดตาย เรื่องจะกระชับขึ้น ความหวาดระแวงทำงานเต็มที่ และการเฉลยไม่ได้พึ่งทางลัดแบบหยิบคำตอบใหม่ออกมาตอนท้าย

    ผมหักคะแนนจากจำนวนเส้นเรื่องที่ทำให้ช่วงต้นดูแน่นและช้ากว่าที่จำเป็น รวมถึงจังหวะหลังมีบางเหตุการณ์ที่น่าจะให้น้ำหนักกับผลกระทบจากมันให้มากกว่านี้อีกนิด แต่เมื่อคิดถึงโดยรวม เที่ยบจากเวลาที่ใช้อ่าน ระดับภาษา และความครบของตอนจบ ผมมองว่าเล่มนี้คุ้มมากครับ โดยเฉพาะสำหรับคนที่ชอบปริศนาหลายชั้นและยอมให้หนังสือวางหมากก่อนเริ่มล้มโดมิโน

    ข้อมูลหนังสือ: Pretty Dead Things โดย Kelsey Cox
    แนว: Thriller / Psychological Suspense / Mystery
    ความยาว: ประมาณ 327–336 หน้า ขึ้นอยู่กับฉบับ
    English Difficulty: Casual — 2/5
    คะแนนส่วนตัว: 4/5
    พิกัด: Amazon Kindle

  • รีวิวนิยาย Fabulous Bodies โหดแต่โคตรอ่านง่าย

    รีวิวนิยาย Fabulous Bodies โหดแต่โคตรอ่านง่าย

    ถ้าเจอพล็อตว่า “อินฟลูเอนเซอร์ที่หารายได้เสริมช่วงกลางคืนด้วยการขโมยศพ ได้รับงานให้ไปเอาร่างของร็อกสตาร์ที่ตัวเองเทิดทูนบูชา แล้วศพดันตื่นขึ้นมากลางทาง” ผมว่าคุณคงตัดสินใจได้ค่อนข้างเร็วว่าอยากอ่านต่อหรือไม่

    ผมก็เหมือนกัน

    Fabulous Bodies ของ Chuck Tingle ไม่ได้เสียเวลาซ่อนความประหลาดของตัวเองไว้หลังปกเลย เปิดเรื่องมาก็ชัดเจนว่าเรากำลังจะได้อ่านนิยายสยองขวัญที่มีทั้ง Body Horror ตลกร้าย ศีลธรรมสีเทา และคืนหนึ่งใน Palm Springs ที่สถานการณ์มีแต่จะแย่ลงเรื่อยๆ

    ฟังดูเหมือนหนังสือที่ตั้งใจเอาความบ้ามาขายก่อนอย่างอื่น ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้น แต่พออ่านจริง เรื่องมีโครงซ่อนรออยู่ข้างใต้มากกว่าที่หน้าตาพล็อตโฆษณาเอาไว้พอสมควร

    Fabulous Bodies เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร

    Poppy Stringer สร้างตัวตนบนโลกออนไลน์ในฐานะอินฟลูเอนเซอร์สายแฟชั่นและไลฟ์สไตล์ ชีวิตที่คนเห็นถึงตัวตนของเธอ จึงเป็นอีกแบบหนึ่ง กล้องที่ตั้งบนขาตั้ง ไฟวงแหวน เสื้อผ้าที่คิดมาแล้วว่าจะเข้ากล้องยังไง โพสต์สำรองที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้า ทุกอย่างต้องดูเหมือนเกิดขึ้นง่ายๆ ทั้งที่จริงวางแผนมาแทบทั้งหมด รายละเอียดพวกนี้ตัวผู้เขียน Chuck Tingle เอง ไม่ได้ใช้คำว่า influencer เป็นเพียงป้ายแปะให้ตัวละครดูมีความร่วมสมัย แต่ว่าตัวบททำให้เห็นได้เลยว่า Poppy มองการจัดการภาพลักษณ์ของเธออย่างเป็นระบบ เธอรู้ว่าต้องสร้างอะไร ยังไง แบบใหน ให้ผู้ชมของเธอดู รู้ว่าความเป็นธรรมชาติมันจัดฉากได้ และรู้ด้วยว่าจำนวนคนติดตามไม่ได้แปลว่าจะมีเงินพอจะสามารถจ่ายทุกอย่างในชีวิต

    รายได้อีกด้านของเธอจึงมาจากงานที่คงทำคลิปโชว์ไม่ได้แน่ๆ นั้นก็คือสวมรอยเป็นคนจากหน่วยงานต่างๆ แล้วขโมยศพออกมาให้ลูกค้าตามคำสั่ง

    จนกระทั่ง Eddie Michaels ร็อกสตาร์ชื่อดังวัย 68 ปีและเป็นหนึ่งในคนที่ Poppy ชื่นชมมาตลอดชีวิต ก็มาเสียชีวิต เธอได้รับข้อเสนอให้ไปนำร่างของเขาออกจากสำนักงานชันสูตรศพ เสนอเงินจำนวนเยอะพอที่จะมองว่านี่อาจเป็นงานสายมืดสุดท้ายที่เธอจำเป็นจะต้องทำ แล้วหลังจากนั้นเธอจะได้กลับไปใช้ชีวิตธรรมดาเสียที

    ขั้นตอนทั้งหมดก็ดูเหมือนว่าน่าจะง่ายๆ ครับ เข้าไปที่จุดนัดพบ รับศพ ขนขึ้นรถ เอาไปส่ง แล้วก็รับเงิน

    ปัญหามันมีแค่ Eddie ที่ควรจะเป็นศพ ดันตื่นขึ้นมา

    ผมจะหยุดเรื่องย่อไว้ตรงนั้น เพราะ Fabulous Bodies เป็นหนังสือที่ยิ่งรู้ล่วงหน้าน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี แม้แต่คำว่า “ฟื้น” เองก็ยังไม่ควรรีบสรุปว่าหนังสือกำลังจะกลายเป็นนิยายซอมบี้ เพราะสิ่งที่เกิดกับ Eddie หรือ สิ่งที่เขาต้องการ เป็นกลไกหลักที่หนังสือจะค่อยๆ แง้มเปิดให้เราเห็นไประหว่างการเดินทางไปตลอดทั้งเล่ม

    จุดที่ผมชอบที่สุดของหนังสือเล่มนี้คือ เรื่องมันเดินหน้าไปต่ออยู่ตลอดเวลา

    หนังสือมี 16 บท และตัว EPUB ที่ผมอ่านอยู่ ก็มีทั้งหมดประมาณ 70,000 คำ แต่ความรู้สึกตอนอ่าน ผมคิดว่ามันเหมือนจะดูสั้นกว่านั้นเยอะ เหตุผลหลักที่รู้สึกแบบนี้ น่าจะเป็นเพราะโครงเรื่องแทบจะไม่มีช่วงหยุดนิ่งเลย

    หลังจากแผนงานของ Poppy หลุดออกจากที่คาดไว้ หนังสือจะพาเธอเคลื่อนจากสถานที่หนึ่งไปอีกสถานที่หนึ่ง แต่ละจุดไม่ได้มีไว้แค่เปลี่ยนฉาก แต่มีบางอย่างเกิดขึ้น มีข้อมูลเพิ่ม มีความสัมพันธ์เปลี่ยน หรือปัญหาเดิมกลายเป็นปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม ผมค่อนข้างไม่ค่อยโอเคกับหนังสือประเภทที่ สามารถตัดบางบทบางช่วงออกไปได้เฉย แล้วเนื้อเรื่องแทบไม่รู้สึกว่ามีอะไรหายไปเลย เล่มนี้มีอาการแบบนั้นน้อย

    มันเลยให้ความรู้สึกคล้ายการขับรถกลางคืนที่รู้ว่าคงต้องไปอีกไกล แต่ทุกครั้งที่คิดว่าจะได้ขับไปสบายๆบนถนนโล่งๆ สักพัก ข้างหน้ากลับมีอะไรโผล่ออกมา แล้วก็ต้องดูว่าเกิดอะไรขึ้นตรงนั้นอีก

    สิ่งที่เป็น Trade-off ก็มีครับ เพราะเมื่อหนังสือเร่งเครื่องอยู่เกือบตลอดเวลา บางช่วงของพัฒนาการตัวละครเลยเกิดค่อนข้างเร็ว ถ้าชอบนิยายที่ปล่อยตัวละครค่อยๆ ปรับเปลี่ยนทีละนิด เข้ามาในภาพทีละน้อย เป็นเวลาหลายร้อยหน้าให้รู้จักกันอย่างละเอียด อาจรู้สึกว่าบางจุดถูกเร่งให้ถึงปลายทางเร็วไปหน่อย สำหรับผมยังรับได้ เพราะอย่างน้อยหนังสือเอาเวลาที่ประหยัดได้ กลับไปใช้กับเหตุการณ์จริง ไม่ใช่ยืดเรื่องเอาไว้เฉยๆ

    ฉากหลักใน Palm Springs ช่วงเวลากลางคืนช่วยบรรยากาศของเรื่องนี้ไว้เยอะ

    อีกอย่างที่ผมจำจากเล่มนี้ได้ชัดคือ Palm Springs กลางวันเป็นเมืองทะเลทรายจัดจ้านร้อนแรง มีสระว่ายน้ำ ใหญ่ในบ้านสไตล์ยุคเก่า ต้นปาล์ม และภาพของการพักผ่อนกระจายอยู่เต็มเมือง แต่ Fabulous Bodies เอาสภาพแวดล้อมแบบนั้นไปใช้ตอนกลางคืนเสียเป็นส่วนใหญ่ ทีนี้พอร้านปิด ถนนเริ่มว่าง เหลือแสงจากป้ายไฟนีออน ไฟหน้ารถ และพื้นที่มืดที่แทรกตัวอยู่ระหว่างสถานที่ต่างๆ ในเมืองเดียวกันนี้ กลับให้ความรู้สึกอีกแบบในทันที ฉากที่มีคุณสมบัติแบบนี้ ผู้เขียนไม่ต้องสร้างเมืองแฟนตาซีขึ้นมาใหม่ก็ได้ แค่เลือกเวลาและมุมให้ถูก สถานที่ธรรมดาๆ ก็สามารถสร้างบรรยากาศพิเศษได้แล้ว

    มันคล้ายกับเวลาเราไปเที่ยวแล้วพักที่โรงแรมดีๆ ตอนกลางวันก็อาจจะดูธรรมดา แต่พอตอนตีสอง แม้ว่าตัวอาคารจะไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปเลย พอล็อบบี้ไม่มีคน ทางเดินเงียบ ไฟสลัวลง เสียงระบบปรับอากาศดังแปลกๆ สิ่งที่เมื่อก่อนดูสบายๆ ก็เริ่มจะแปลกขึ้นมาได้เอง – Palm Springs ในเล่มนี้ทำหน้าที่ประมาณนั้น

    เลือดเยอะจัด เลือดท่วมเล่ม แถมไม่ได้มีแค่เลือดด้วย

    ตรงนี้ควรบอกก่อนหามาอ่านเลยครับว่า Fabulous Bodies มีฉากแหวะและฉากรุนแรงดิบโหด แบบค่อนข้างชัดๆเน้นๆ Chuck Tingle ไม่ได้ตัดฉากพวกนี้ออกแม้แต่นิดเดียวเวลาอธิบายว่ามันเกิดอะไรกับร่างกายตัวละครต่างๆบ้าง แถมบางฉากเขาก็จงใจเล่นกับความเละความแหวะแบบจัดเต็ม สำหรับผู้อ่านที่ถ้าไม่ชอบรายละเอียดเกี่ยวกับเลือด บาดแผล หรือความรุนแรงที่เกินระดับนิยาย Thriller ทั่วไป ผมแนะนำว่าข้ามครับ มองหานิยายสยองขวัญเล่มอื่นที่น่าจะเข้ากับรสนิยมมากกว่าจะดีกว่า แต่ถ้ารับส่วนนี้ได้ สิ่งที่ทำให้เล่มนี้น่าสนใจกว่าการเรียงฉากโหดต่อเนื่องกันแบบไม่หยุดหย่อน คือมันใช้ความสยองพวกนี้ ไปแตะกับหัวข้อพวก การบูชาคนดัง ภาพลักษณ์บนโซเชียล ความทะเยอทะยาน ความสัมพันธ์ในครอบครัว รวมทั้งช่องว่างระหว่างตัวตนที่แท้จริงๆ กับตัวตนที่เราเลือกจะเชื่อจากภาพในสื่อได้อย่างน่าสนใจ

    แล้วสรุปหนังสือมันน่ากลัวไหม?

    ถ้าคำว่า น่ากลัว หมายถึงเรื่องที่ เงียบ มืด บรรยากาศหนักหน่วง และค่อยๆ บีบความรู้สึกทีละนิด เล่มนี้คงไม่ใช่เล่มที่ผมแนะนำ

    Fabulous Bodies เป็นหนังสือที่เสียงดังเกินไปสำหรับความน่ากลัวแบบนั้น หนังสือมีความเว่อวังของโลกคนดัง มีร็อกสตาร์ มีการใช้ความรุนแรงแบบจะๆ และมีช่วงที่ แม้ว่าเหตุการณ์ดิบๆโหดๆ พึ่งจะเกิดขึ้น หนังสือก็ยังสามารถหักมาเล่นมุกตลกแทรกต่อได้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แบบประมาณว่าตกลงจะให้กลัวหรือให้ขำ

    สิ่งที่น่าแปลกกว่าคือหนังสือกลับมีแกนอารมณ์ที่จริงจัง โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของ Poppy กับลูกสาว ความต้องการการยอมรับ และคำถามว่าอะไรคือสิ่งที่ควรค่าแก่การวิ่งตามจริงๆ แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่าทุกประเด็นละเอียดอ่อนเท่ากัน บางครั้งผู้เขียนพูดสิ่งที่ต้องการพูดแบบตรงจนเราแทบไม่ต้องตีความ แต่ในหนังสือที่ตั้งใจเล่าแนวนี้ ผมกลับไม่รู้สึกว่ามันผิดโทนมากนัก

    สำหรับ Poppy แล้ว เธอเป็นตัวเอกที่เราไม่จำเป็นต้องชอบขี้หน้าแต่แรก

    อันนี้เป็นอีกส่วนของหนังสือ ที่ทำให้ผมคิดว่าดี ในเรื่องนี้ Poppy ไม่ได้ถูกเขียนมาให้เป็นคนดีเพื่อให้คนอ่านเอาใจช่วยง่ายๆ เธอโกหกเก่ง เห็นเงินเป็นแรงจูงใจสำคัญ ทำงานที่ผิดจริยธรรม และหลายครั้งก็มองโลกผ่านประโยชน์ของตัวเองก่อน แต่ถึงอย่างนั้น ตรรกะของตัวละครสามารถทำความเข้าใจได้ สำหรับผม ตัวละครศีลธรรมสีเทา จะเวิร์กหรือไม่เวิร์ก ไม่ได้อยู่ที่ผมเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาทำรึเปล่า แต่อยู่ที่ทำไมคนคนนี้ถึงเลือกแบบนั้น แล้วมันมีเหตุผลเหมาะสมมั้ย ซึ่งในกรณีนี้ Poppy ผ่านเกณฑ์นี้ครับ

    ยิ่งเราเห็นชีวิตอีกด้านของเธอ เห็นความสัมพันธ์กับ Marlo ลูกสาว และเห็นรอยต่อระหว่างตัวตนในกล้องกับคนที่อยู่หลังกล้องมากขึ้น เธอก็ค่อยๆ มีมิติมากกว่าคาแรกเตอร์ “อินฟลูเอนเซอร์ขโมยศพ” ที่ใช้ขายพล็อตตอนต้น ซึ่งตรงนี้ช่วยไว้เยอะ เพราะถ้าตัวละครหลักถูกเอามาใช้ แค่เพื่อพาเราไปเจอฉากโหดๆ ไปเรื่อยๆ ผมว่าน่าจะเบื่อเร็วกว่านี้

    English Difficulty [ Casual ] — อ่านง่ายกว่าความโหดของเรื่องมาก

    ถ้ามองหานิยายภาษาอังกฤษอ่านง่ายสำหรับเปิดอ่านบน Kindle, Boox หรือเครื่องอ่าน eBook / e-reader รุ่นต่างๆ ผมให้ ความยากของภาษาอังกฤษสำหรับเล่มนี้เป็น Casual (อ่านได้ค่อนข้างง่าย มีศัพท์ใหม่บ้างแต่เดาจากบริบทได้ง่าย) ถ้าลองดูรูปประโยคจากทั้งเล่มเพิ่มเติม ประโยคเฉลี่ยอยู่ประมาณ 16–17 คำ ซึ่งสอดคล้องกับความรู้สึกตอนอ่านว่าโครงสร้างส่วนใหญ่ของประโยคจะเป็นขนาดสั้นถึงกลาง ไม่ได้ซ้อนอนุประโยคหลายชั้น และบทสนทนามีสัดส่วนค่อนข้างมาก หนังสือเล่าผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่งของ Poppy ภาษาที่ใช้ในเล่ม ก็จะเป็นคำพูดค่อนข้างร่วมสมัย มีการบรรยายความคิดในหัว สำนวนทั่วไป ภาษาของโซเชียล และบทสนทนาสลับกับการบรรยายอยู่ตลอด

    ศัพท์ที่อาจทำให้ต้องแตะ Dictionary บ้างก็จะมีพวกศัพท์เกี่ยวกับ กายวิภาค การแพทย์ งานเกี่ยวกับศพ ดนตรี และสำนวนอเมริกันบางคำ แต่ไม่ได้มาเป็นชุดใหญ่หรือติดๆกัน จนต้องหยุดค้นความหมายศัพท์กันทุกย่อหน้า ถ้าอ่าน YA หรือ Thriller ภาษาอังกฤษระดับทั่วไปได้อยู่แล้ว ผมว่าเล่มนี้ขยับมาอ่านได้ไม่ยาก สำหรับคนที่กำลังฝึกอ่านนิยายภาษาอังกฤษ ผมว่าน่าจะชอบหนังสือที่ “เนื้อเรื่องพาดึงเราไปข้างหน้า” แบบนี้มากกว่าหนังสือที่ภาษาง่ายๆ แต่ช้าๆนิ่งๆ เพราะสุดท้ายสิ่งที่ทำให้สามารถอ่านนิยายภาษาอังกฤษจบเล่มได้ บางทีก็ไม่ใช่เพราะรู้ศัพท์มากอย่างเดียว แต่น่าจะเป็นเพราะอยากรู้เรื่องในหน้าถัดไปมากกว่า

    เหมาะกับใคร? ให้กี่คะแนน?

    ถ้ากำลังหานิยายภาษาอังกฤษน่าอ่าน แนวสยองขวัญที่เรื่องเดินเร็ว มี Body Horror มีมุกแบบดาร์กๆ ตัวเอกไม่ได้เป็นคนดีเลิศเลอ และพล็อตที่เปลี่ยนสถานการณ์ได้เรื่อยๆ Fabulous Bodies เข้าเป้าค่อนข้างตรงครับ โดยเฉพาะถ้าชอบแนวเรื่องที่หยิบวัฒนธรรมคนดังกับโลกโซเชียลมาเป็นส่วนหนึ่งของพล็อตจริงๆ ไม่ใช่เพียงฉากหลัง แต่ยกเว้นนะครับ สำหรับคนที่ไม่ชอบแนวแหยะๆ เละๆ หรืออยากได้ความสยองแบบหรูๆสะอาดๆ เงียบๆ กดดันในบรรยากาศยาวๆ ผมจะข้ามเล่มนี้

    คะแนนส่วนตัวของผม 4/5

    เหตุผลไม่ซับซ้อนครับ มันคุ้มเวลาอ่าน

    พล็อตเริ่มเร็ว หลังจากนั้นมีการเปลี่ยนสถานการณ์สม่ำเสมอ ตัวละครหลักมีเหตุผล ฉาก Palm Springs มีเสน่ห์เฉพาะตัว และใต้ความวุ่นวายยังมีแกนอารมณ์ซ่อนอยู่ ทำให้หนังสือไม่วนอยู่แค่กับการเป็นบทสาดเลือดไปสาดเลือดมา อีกเรื่องที่สำคัญมากคือตอนจบ และพูดได้โดยไม่สปอยล์ว่า หนังสือปิดแกนหลักของเรื่องเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่เลือกจบค้างเพื่อให้ความประหลาดกลายเป็นข้ออ้าง อ่านจบแล้วรู้สึกว่าเรื่องที่เปิดไว้ได้รับคำตอบในระดับที่ควรได้ ตรงนี้มีผลกับคะแนนพอสมควร

    ฉบับที่ผมใช้รีวิวเป็น EPUB ของ Titan Books ซึ่งระบุ e-book ISBN 9781835415542 และมี 16 บท จำนวนหน้าต้องดูตามฉบับครับ เพราะฉบับที่ขายในสหรัฐฯ ของ Tor Nightfire ระบุไว้ที่ 240 หน้า ขณะที่ trade paperback ของ Titan Books จะเป็น 304 หน้า ดังนั้นถ้าเห็นร้านหนึ่งบอก 240 แต่อีกร้านบอก 304 ไม่ได้หมายความว่าผิด แต่อาจจะเป็นคนละฉบับพิมพ์กัน ในแง่การอ่านดิจิทัล ผมว่าเป็นหนังสือที่เข้ากับ e-reader มาก บทแบ่งชัด ภาษาไม่ต้องค้นศัพท์ถี่ และเนื้อเรื่องมีแรงส่งพอให้อ่านทีละหลายบทโดยไม่รู้สึกว่ากำลังทำการบ้าน

    ถ้าจะเลือกเวลาอ่าน ผมคงเก็บไว้สำหรับสุดสัปดาห์ที่ไม่ได้มีโปรแกรมเยอะ เปิดอ่านหลังอาหารเย็นแล้วปล่อยให้มันพาไปเอง น่าจะเหมาะกว่าอ่านวันละห้านาทีระหว่างเดินทาง เพราะความสนุกของเรื่องอยู่ที่เรื่องราวที่เกิดขึ้นรวดเดียว ที่ทุกๆอย่างค่อยๆหลุดจากควบคุมขึ้นไปเรื่อยๆ

    สรุปรีวิว Fabulous Bodies

    ผมเริ่มอ่าน Fabulous Bodies เพราะพล็อตมันประหลาดพอให้สงสัยว่าจะพาไปได้ไกลแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้อ่านจนจบไม่ใช่ความประหลาดอย่างเดียว Chuck Tingle วางเรื่องให้เคลื่อนเร็ว ใช้ Palm Springs เป็นฉากได้มีบุคลิก และจับ Poppy กับ Eddie มาอยู่ในเรื่องที่พูดถึงชื่อเสียง ภาพลักษณ์ การบูชาคนดัง และสิ่งที่เราเลือกให้คุณค่า ผ่านบทนิยายสยองที่ถ้าเทียบแล้วเหมือนคนที่มีบุคลิกที่เสียงดังโวยวายมาก—บางครั้งดังเกินไปนิดด้วยซ้ำ หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่ Horror สำหรับทุกคนครับ และผมไม่คิดว่าเขาพยายามขายให้ทุกคนด้วย

    แต่ถ้าให้แนะนำหนังสือภาษาอังกฤษที่อ่านไม่ยาก ไม่ยืด มีอะไรเกิดขึ้นตลอด และรับความเลือดสาดกับอารมณ์ขันมืดๆของผู้แต่งได้ ผมว่าราคาของเวลาที่ต้องจ่ายในการอ่านมันช่วงสุดสัปดาห์ คุ้มค่าครับ

    ERL Score: 4/5
    English Difficulty: Casual

  • รีวิว Every Version of You (2nd Chance Romance)

    รีวิว Every Version of You (2nd Chance Romance)

    ถ้าได้ย้อนเวลากลับไปอายุ 18 อีกครั้ง แต่ในหัวยังมีความทรงจำเมื่อตอนอายุ 32 อยู่ครบไม่หายไปไหน คุณจะใช้มันแก้ไขชีวิตของคุณเรื่องไหนก่อน?

    ตอนที่ผมเริ่มอ่าน Every Version of You ของ Natalie Messier ผมคิดว่าพล็อตของเรื่องก็คงจะประมาณนี้ครับ ย้อนเวลากลับไป แล้วไปเลือกคนให้ถูก เปลี่ยนทางเดินชีวิต ของตัวเอง แล้วดูว่าอนาคตจะออกมาแบบไหน

    แต่พออ่านไปจริงๆแล้ว มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

    หรือพูดใหม่ก็คือประมาณว่า ถ้ามันง่ายแบบนั้น หนังสือก็น่าจะจบเรื่องไปตั้งแต่ประมาณร้อยหน้าแล้ว

    Every Version of You เป็น Contemporary Romance ผสม Magical Realism ใช้โครงแบบ Second Chance แบบตรงตัวมาก คือให้คนๆหนึ่งได้กลับไปใช้ชีวิตใหม่ เลือกทางเดินใหม่ แก้ไขสิ่งต่างๆ และสร้างทางใหม่ของตัวเอง สำนักพิมพ์มีการจัดหนังสือเล่มนี้เอาไว้อยู่ทั้งในหมวด Contemporary Romance และ Magical Realism ซึ่งผมเองก็คิดว่าตรงกับเนื้อหาของหนังสือแล้วครับ เล่มนี้ไม่ควรมองเป็น Sci-Fi หรือ Time Travel เพราะเรื่องไม่ได้สนใจฟิสิกส์ของการย้อนเวลาเท่าไร แต่เน้นมาสนใจกับเรื่องว่าคนเราจะทำอะไร กับโอกาสที่ได้มารอบสองมากกว่า

    Every Version of You มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร?

    Joey Vasquez หญิงไม่สาว อายุ 32 เป็นทนายที่ประสบความสำเร็จ อาศับอยู่ที่เมือง Los Angeles มีบ้าน มีงานที่กำลังไปได้ดี ถ้ามองแบบ checklist ชีวิตของเธอก็น่าจะผ่านติ้กถูกได้เกือบทุกช่อง แต่คนที่อยู่ในชีวิตหรือตัว Joey เอง เธอไม่ได้รู้สึกว่ามันควรถูกติ้กผ่านครับ

    เธอยังติดอยู่กับสิ่งที่เธอคิดว่าเธอเลือกผิด คนที่เธอคิดว่าเธอทำพลาดไป และชีวิตอีกแบบที่เธอหวังว่าตัวเองควรจะได้ ควรจะมี ฝังอยู่ในใจของเธอตลอดเวลาที่ผ่านมา จนกระทั่งในคืนหนึ่ง ที่เกิดเหตุที่ทำให้เธอเสียชีวิต แล้วจู่ๆเธอก็ตื่นกลับขึ้นมาอีกครั้งในร่างของตัวเองตอนอายุ 18

    ความทรงจำเดิมของเธอยังอยู่ครบ

    สำหรับผม premise นี้ทำงานได้ดี ตั้งแต่เริ่ม แทบจะทันที เพราะไม่ต้องเสียเวลามาสร้างบรรยากาศ สร้างโลกใหม่ ลงรายละเอียดเงื่อนไขเยอะอะไรมากนัก โทนของเรื่องชัดเจนว่า Joey รู้อนาคต เรารู้ว่าเธอรู้อนาคต และเธอก็ใช้ข้อมูลความรู้นี้เต็มที่ ไปกับการเปลี่ยนชีวิตของเธอ มันทำให้เข้าใจง่าย และอ่านง่าย เหมือนเล่น New Game+ ที่เราเปิดเซฟเก่ามาแล้วคิดว่า รอบนี้รู้ตำแหน่งของหมดแล้ว รู้ว่า Boss อยู่ไหน กับดักมีอะไรบ้าง งั้นรอบนี้ ก็น่าจะเล่นได้เนียนกว่าเดิม

    ปัญหาคือชีวิตไม่ใช่เกมง่ายๆแบบนั้น ขยับนิดเดียว ทุกอย่างรอบกระดานที่เหลือก็ขยับตาม

    จุดที่ผมชอบที่สุด คืออดีตไม่ได้อยู่นิ่งรอให้ Joey ไปแก้

    นี่เป็นส่วนที่ทำให้ผมรู้สึกว่า Second Chance ของเล่มนี้ไม่ได้เป็น gimmick แปะหน้า Romance แค่นั้น การที่ Joey กลับไปพร้อมกับความเชื่อฝังใจหลายอย่างจากชีวิตแรกของเธอ ทั้งเรื่องเพื่อน ครอบครัว ความรัก การเรียน งาน และคนบางคนที่เธอเคยตัดสินไปแล้วว่าต้องเป็นคนแบบไหน แต่เมื่อสถานการณ์กลับมา คนเหล่านั้นกลับไม่ได้พูดประโยคเดิมอย่างที่เธอคาด หรือทำสิ่งเดิมตามบท ที่เธอคิดว่าเธอจำได้

    ผมค่อนข้างชอบความบิดเบี้ยวนี้นะครับ เพราะมันทำให้ความรู้จากอนาคตไม่ได้กลายเป็น cheat code

    บางทีเราจดจำอดีตเหมือนกับมันเป็นความจริงที่บัญญัติแล้ว เราจำห้องที่เคยอยู่ เรารู้ว่าโต๊ะอยู่ตรงนั้น โซฟาอยู่ตรงนี้ แต่เอาเข้าจริง มันอาจจะไม่ได้เหมือนที่เราจำ เราอาจจะไม่รู้ว่าความทรงจำของเรา บางทีมันก็ถูกแต่งแต้มจากตัวเราเองให้บิดเบือนจากความจริงที่มันเคยเป็นจริงๆ ไปได้เหมือนกัน

    อันนี้ผมคิดว่าเป็นคือสิ่งหนึ่งที่หนังสือทำได้ดีครับ

    นอกจากนั้น เนื้อเรื่องยังมี texture ของปี 2012 อยู่พอสมควร ทั้งชีวิตมหาวิทยาลัย เพลง เทคโนโลยี อินเทอร์เน็ต และวัฒนธรรมช่วงนั้น มันไม่ได้เล่น nostalgia จนกลายเป็นโชว์ของเก่า แต่ช่วยให้รู้สึกชัดว่า Joey ถูกส่งกลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่เธอเคยผ่านมาจริงๆ

    พล็อตกับ Pacing ดีแค่ไหน

    ช่วงต้นผมอ่านไปได้เร็วมาก เหตุผลไม่ได้ซับซ้อนเลย เป็นเพราะว่าหนังสือมีบทสนทนาเยอะ เสียงเล่าของ Joey เป็นภาษาเหมือนที่คนปัจจุบันใช้กันทั่วไป มีสิ่งใหม่เข้ามาให้เธอตัดสินใจ หนังสือเลยไม่ติดอยู่กับที่นาน อ่านไหลไปได้เรื่อยๆ เคมีระหว่างตัวละครก็ช่วยดึงเรื่องให้ดำเนินไปได้ดี โดยเฉพาะเวลาที่ Joey ต้องคุยกับคนที่เธอผูกพันเกี่ยวข้องมาสิบกว่าปี แต่ความเกี่ยวข้องนั้นเป็นที่เธอเพียงคนเดียว เพราะอีกฝ่ายยังไม่ได้ดำเนินชีวิตบนเส้นทางเวลานั้นมาเหมือนเธอ

    จุดที่ผมเริ่มมีปัญหากับหนังสือคือช่วงกลางๆเล่มครับ หนังสือใช้เวลากับการคิดเรื่องความสัมพันธ์ค่อนข้างเยอะ มีบางรอบที่ผมรู้แล้วว่า Joey กังวลอะไร แต่เธอยังวนกลับไปกังวลไอ้เรื่องเดิมอีกเรื่อยๆ จนมีอาการประมาณว่ามันชักจะซ้ำๆซากๆน่าเบื่อ อยู่สองสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นอยากวางนะครับ แค่รู้สึกว่าตัดออกอีกนิดหนังสือน่าจะดีขึ้น สำหรับเวอร์ชั่นที่ผมอ่าน หนังสือจะแบ่งเป็น 30 บทและ Epilogue ซึ่งช่วยได้มาก เพราะบทส่วนใหญ่ไม่ได้ยาวจนรู้สึกว่าติดอยู่ในฉากเดียวเป็นชั่วโมง แล้วพอเข้าช่วงท้ายของเล่ม จังหวะก็กลับมาดีขึ้นใหม่ สิ่งที่ผมให้คะแนนสำหรับเล่มนี้ คือเรื่องของการเอารายละเอียดที่เคยวางไว้ บอกไว้ก่อนหน้า กลับมาใช้งาน ไม่ใช่โปรยอะไรไว้เยอะๆ แล้วลืมเก็บ หลายจุดทำให้สิ่งที่เราเข้าใจมาตั้งแต่ต้น เปลี่ยนน้ำหนักไปโดยไม่ต้องพึ่ง twist ใหม่ โดยรวมผมจะไม่มองว่ามันมีพล็อตที่หักมุมแบบพวกหนังสือ Thriller อะไรแบบนั้น แต่ตัวเรื่องก็มีจังหวะที่ทำให้ต้องย้อนกลับคิดว่า “อ้อ ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เกิดก่อนหน้านี้ มันน่าจะหมายถึงอีกอย่างเองซินะ” ซึ่งตรงนี้ผมชอบนะครับ

    ความสมเหตุสมผลของตัวละคร

    ถ้าต้องการตัวละครที่ตัดสินใจถูกต้อง สมเหตุสมผลทุกครั้ง เล่มนี้ไม่ใช่อย่างนั้นครับ Joey มีทั้งความอีโก้จัดๆ มั่นใจตัวเองเกินไป อวดดี ถือดี เต็มไปด้วยความลำเอียงเข้าข้างความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ นอกจากนั้นยังอัดอั้นไปด้วยความเสียใจที่ฝังใจ และนิสัยเสียๆที่ถึงย้อนเวลากลับไปก็ไม่ได้หายไปไหน แต่ก็ติดตัวเธอไปด้วย ซึ่งบางครั้งอ่านแล้วน่าหงุดหงิดอยากจะจับเธอมาเขย่าๆๆๆๆๆ แต่ถึงอย่างนั้น สำหรับผมมันก็มีความสมเหตุผลกับโจทย์ของเรื่อง

    การที่เรามีข้อมูลเพิ่ม รู้สิ่งที่มันเคยเกิดขึ้นมาครั้งหนึ่งว่าเป็นยังไง มันไม่ได้แปลว่าด้วย personality ของเรา เราจะสามารถ upgrade ตัวเองแล้วแก้ไขได้อย่างง่ายดายตามไปด้วย ถ้าคนเดิมยังเป็นคนที่ต้องผ่านเรื่องราวเดิมๆนั้น ถึงแม้จะรู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว แต่ด้วยนิสัย (สันดาน) ของตัวเอง ปัญหาเดิมบางอย่าง มันก็เกิดขึ้นเหมือนเดิมอยู่ดี Joey ที่มีจิตใจและความทรงจำของคนอายุ 32 แต่กลับมาอยู่ในร่างของตนเองเมื่อตอนอายุ 18 และมามีความสัมพันธ์ (มี Sex) กับคนในวัยอายุรุ่นนั้น หนังสือก็ถ่ายทอดให้รับรู้ความแปลกของสถานการณ์นี้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้หยุดเพื่อพูดเรื่องประเด็นเชิงจริยธรรมลงไปลึกมาก นอกจากนั้นที่ผมว่าควรรู้ไว้ก่อนหามาอ่าน คือในหนังสือมีฉาก sex แบบเรท R++ ไปทาง XXX เน้นๆอยู่หลายฉาก ไม่ใช่แนว Romance แบบปิดม่าน ปิดไฟ fade-to-black สุภาพๆ

    จุดที่ทำให้เล่มนี้ เป็นได้มากกว่า นิยาย Romance พล็อตย้อนเวลากลับไปแก้มือ

    หนังสือปูเรื่องในตอนแรกให้ Joey คิดเรื่องของ Second Chance ในแบบที่คนส่วนใหญ่น่าจะคิดก่อน คือรู้อยู่แล้วว่า ตัวเองทำพลาดไปตรงไหน ก็กลับไปแก้ตรงนั้น แต่หนังสือใช้เหตุการ์ณต่างๆ ค่อยๆ เปลี่ยนคำถามของเรา จาก “ถ้าย้อนกลับไปได้ จะเปลี่ยนอะไรบ้าง?” ไปเป็น “แน่ใจแค่ไหน ว่าสิ่งที่เคยจำว่าเป็นความผิดพลาดในชีวิต มันเป็นความผิดพลาดจริงๆ?”

    แล้วยังแถมต่อไปอีกว่า การที่เราคิดว่าจากการที่รู้ผลลัพธ์ของบางสิ่งบางอย่างที่จะเกิดขึ้นในอนาคต มันทำให้เรามีสิทธิตัดสินใจว่าสิ่งใดจะดีที่สุดสำหรับคนอื่น มีสิทธิ์ควบคุมชีวิต ทางเดินของคนอื่น ให้เป็นตามใจเราเหรอ?

    ผมว่าตรงนี้ทำให้หนังสือมีอะไรต่ออะไร มากกว่าพล็อตจืดๆ แบบ จะเลือกเป็นแฟนกับ A หรือ B ดีนะ เยอะเลยครับ และอันนี้เป็นเหตุผลหลักๆเลย ที่ครึ่งหลังของหนังสือ ค่อนข้างจะเวิร์กกับผมมากกว่าครึ่งแรกพอสมควร

    สำหรับตอนจบของเล่ม ก็สำคัญเหมือนกันครับ ง่ายๆ สรุปเลยก็คือ สำหรับเล่มนี้ ตอนจบ จบจริง ปิดเรื่องเรียบร้อย ไม่ทิ้งงานไว้ให้คนอ่านทำแทนนักเขียนแบบเหลือไว้ให้ เชิญไปจินตนาการต่อเอาเอง แต่ผมก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะถูกจัดใส่กล่องผูกโบสวยงามเรียบร้อยหมด แต่อย่างน้อย คำถามหลักก็ได้รับคำตอบ และอารมณ์ที่หนังสือพยายาม Build ให้กับผู้อ่านมาทั้งเล่ม ก็ถูกลากไปถึงปลายทางได้ อ่านจบแล้วให้ความรู้สึกว่าเวลาที่เสียไปกับการอ่านเกือบสี่ร้อยหน้า มีอะไรตอบแทนกลับมาจริงๆ

    ภาษาอังกฤษ?

    ผมให้ ความยากภาษาอังกฤษประมาณ 2/5 ค่อนไปทางง่าย ถ้ากำลังเริ่มอ่านหนังสือนิยายภาษาอังกฤษแบบเต็มเล่ม Every Version of You เป็นตัวเลือกที่ค่อนข้างเป็นมิตรครับ แนวทางการเขียนใช้รูปแบบการเล่าลักษณะ First Person ภาษาเป็น Contemporary American English บทสนทนาเยอะ ประโยคส่วนใหญ่ไม่ซับซ้อน และมี context ที่ช่วยเดาความหมายศัพท์ได้ดี อาจจะมีศัพท์จากกฎหมาย ชีวิตมหาวิทยาลัย ศิลปะ งานเขียน และ slang บ้าง แต่ไม่ได้มากถึงขั้นต้องมานั่งเปิด Dictionary ทุกหน้า ถ้าอ่านบน Kindle หรือ Boox น่าจะประมาณว่า ถ้าต้องกดหาศัพท์ ก็เป็นเฉพาะตอนอยากเข้าใจความหมายให้ชัด มากกว่ากดเพราะอ่านไม่รู้เรื่อง

    ข้อดีอีกอย่างคือมันเป็นนิยายรัก ก็จะไม่มี worldbuilding terminology แบบ Fantasy ไม่มีศัพท์เทคนิค Sci-Fi ที่ต้องจำเป็นชุด และไม่ใช่หนังสือเชิงวรรณศิลป์ที่ต้องอ่านประโยคเดิมซ้ำสองสามรอบกว่าจะเข้าใจ ใครที่อ่าน YA ภาษาอังกฤษได้อยู่แล้ว ผมว่ากระโดดมาเล่มนี้ได้ไม่ลำบาก

    ตัวหนังสือเป็น narrative text เกือบทั้งหมด ไม่มีแผนที่ ตาราง แผนผัง หรือภาพประกอบที่ต้องคอย pinch-to-zoom เพราะฉะนั้นจอ E Ink 6–7 นิ้วก็ถือว่าสะดวกครับ ไม่ได้กระทบประสบการณ์อ่าน ยิ่งบทพูดเยอะ หน้าจะมีพื้นที่ขาวแทรกตลอด อ่านบนจอเล็กไม่อึดอัดเหมือนหนังสือที่เป็น paragraph ยาวติดกันหลายหน้า

    ฉบับพิมพ์ของ Gallery Books ระบุความยาว 368 หน้า ส่วนจำนวนหน้าบน eBook จะเปลี่ยนตาม font และขนาดจอ ผมว่าเป็นเล่มที่เหมาะกับการอ่านรวดเดียวช่วงสุดสัปดาห์มาก อ่านคืนวันศุกร์แล้วเก็บยาวเสาร์–อาทิตย์จะกำลังดี โดยเฉพาะครึ่งหลังที่ปล่อยให้เรื่องดำเนินไปแบบต่อเนื่อง อาจจะพลิกเพลินจบไม่รู้ตัว

    แล้วหนังสือเล่มนี้น่าจะเหมาะกับใคร

    ถ้าอยากอ่าน Second Chance Romance ที่มี plot จริง ไม่ใช่มีแค่คู่รักกลับมาเจอกันใหม่ ผมว่าเล่มนี้เข้าเป้า คนที่ชอบพล็อตประมาณ ถ้าหาก?, ทางเลือกใหม่, รีเซ็ตอดีต, ความสัมพันธ์ยุ่งๆ และตัวละครที่ต้องพบว่าความทรงจำของตัวเองอาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด น่าจะได้ของจากเล่มนี้เยอะ

    อารมณ์โดยรวมอยู่ระหว่าง funny, nostalgic, romantic กับ reflective ไม่ได้หม่นหนัก แต่ก็ไม่ได้ฟูนุ่มตลอดทาง ผมไปนั่งดูข้อมูลรีวิวจากผู้อ่านคนอื่นๆก็กระจายไปทาง emotional, hopeful และ medium-paced ซึ่งค่อนข้างตรงกับประสบการณ์ที่ผมเองได้จากตัวเล่ม

    Score: 4/5

    ผมหัก 1 คะแนน ตรงกลางเล่มที่มันดูมึนๆอยู่บ้าง และบางประเด็นที่เรื่องเปิดขึ้นแล้วไม่ยอมสานต่อ ที่ผมอยากให้ลงลึกกว่านี้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาทดแทน ใน 4 คะแนนแรก คือ premise ที่ถูกใช้งานจริงๆ ไม่ได้เขียนมาลอยๆแล้วหายไป ตัวละครที่มีมิติ โครงสร้างครึ่งหลังที่เอาสิ่งที่ทิ้งเอาไว้กลับมาใช้จริง และตอนจบที่ปิดได้แบบไม่ทิ้งค้าง ที่สำคัญ อ่านจบแล้วหนังสือยังให้คำถามที่ติดทิ้งเอาไว้กับผู้อ่านให้กลับไปคิดต่อได้ ถ้าได้ย้อนกลับไปจริงๆ ผมไม่แน่ใจแล้ว ว่าควรรีบ “แก้” ชีวิตตรงไหน

    บางทีสิ่งแรกที่ควรทำ อาจเป็นกลับไปดูให้แน่ใจว่า เราจำมันถูกแล้ว หรือเรามั่นใจว่าที่เรารู้ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆหรือเปล่า ก่อนจะคิดจะไปทำอะไรอย่างอื่น
  • รีวิวหนังสือ (Book Review) Nathaniel Rich – Cloudthief

    รีวิวหนังสือ (Book Review) Nathaniel Rich – Cloudthief

    CLOUDTHIEF — ถ้าสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกไม่ใช่เงิน แต่คือ “ข้อมูล”… แล้วถ้ามีใครคิดจะขโมยมันล่ะ?

    นิยายแนววางแผนปล้น ที่เริ่มจากโกดังเก็บของ แล้วค่อย ๆ พาผมไปยืนอยู่กลาง Data Center ขนาดยักษ์ที่เก็บข้อมูลคนเป็นล้าน…ฟังดูเป็น Tech Thriller จ๋ามากใช่มั้ยครับ

    ตอนเริ่มอ่าน Cloudthief ของ Nathaniel Rich ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แล้วก็พบว่าตัวเองคิดผิดไปมากพอสมควร

    เรื่องเริ่มจากการที่ Baki หรือ Tim นักข่าวสาย Climate ที่ทำงานกับหัวข้อเรื่องโลกร้อนมานาน นานเสียจนเหมือนเจ้าตัวจะเหนื่อยกับมันก่อนโลกจะร้อนจริงๆซะอีก เขียน เตือน รายงาน แล้วทุกอย่างก็เดินต่อไปเหมือนเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อ Tim ตาม Ces เพื่อนของเขา ไปยุ่งวุ่นวายกับเหตุการ์ณขโมยของจากโกดัง Mini Storage และนับจากจุดนั้นเอง ที่เขาได้เจอกับ Virginia หญิงสาวที่ใช้ชีวิตราวกับจะพยายามทำตัวให้ “หาย” ไปจากโลกดิจิทัลให้มากที่สุด

    ช่วงแรกผมยังจับทางหนังสือไม่ถูกครับ หนังสือก็ไม่ถึงกับช้านะครับ…เอาใหม่ เป็นว่า การดำเนินเรื่องไม่ได้ช้า แค่มันไม่ยอมบอกเราง่ายๆ ว่าเรื่องราวกำลังจะเดินไปทางไหน ซึ่งผมกลับค่อนข้างชอบตรงนี้

    จากห้องเก็บของเล็ก ๆ ประตูเหล็ก ทางเดินเงียบ ๆ เรื่องมันค่อย ๆ ขยายวงออกไปทีละหน่อย จนพาเรามาอยู่ท่ามกลางตู้ Server สีดำเรียงยาวเป็นแถว ไฟเขียว ส้ม น้ำเงินกระพริบอยู่เต็มห้อง มีเสียงระบบระบายความร้อนอยู่รอบตัว แล้วก็กล้องที่มองลงมาจากด้านบน ความรู้สึกเหมือนตอนแรกแค่เปิดลิ้นชักผิดช่อง แล้วพบว่าลิ้นชักนั้นต่ออยู่กับตึกทั้งหลัง แต่พอเรื่องติดเครื่องแล้ว อ่านค่อนข้างเพลินครับ เพราะสถานการณ์มันขยับตลอด ความสัมพันธ์ของ Tim, Virginia และ Ces ก็เปลี่ยนไปตามสิ่งที่เกิดขึ้น ความเสี่ยงจากเรื่องเล็ก ๆ ค่อย ๆ ใหญ่ขึ้น โดยไม่ต้องพึ่ง Twist ทุกท้ายบท ซึ่งอันนี้สำคัญสำหรับผม เพราะผมไม่ค่อยถูกชะตาเท่าไหร่ กับหนังสือที่อ่านไป 50 หน้าแล้วรู้สึกเหมือนตัวละครยังอยู่ที่เดิม ซึ่งสำหรับ Cloudthief ไม่มีปัญหานั้นครับ ที่มีปัญหา…หรือจะเรียกว่านิสัยของคนเขียนดีกว่า คือ Nathaniel Rich ชอบแวะข้างทางไปเรื่อย คือกำลังตามเรื่องเพลิน ๆ เขาก็พาไปคุยเรื่อง Climate บ้าง Privacy บ้าง Journalism, Technology, Data Surveillance บ้าง มีอยู่สองสามช่วงที่ผมคิดในใจว่า “โอเคครับ ประเด็นนี้เข้าใจแล้ว กลับไปเล่าเรื่อง Tim ต่อเถอะ” แต่พออ่านจบจริงๆ ผมกลับรู้สึกว่าถ้าตัดของพวกนี้ออก หนังสือคงเสียอะไรไปเยอะเหมือนกัน เพราะสุดท้ายแล้วมันไม่ได้น่าสนใจอยู่แค่ว่า จะขโมยอะไร ขโมยยังไง หรือหนีออกมาได้มั้ย แต่มันยังมีความน่าสนใจว่า การอยู่ในโลกที่ทุกอย่างถูกเก็บ ถูกติดตาม และถูกเปลี่ยนให้กลายเป็น Data มันสามารถทำอะไรกับเราได้บ้าง

    ช่วงท้ายเล่มเลยจะออกไปทางการพูดถึงตัวละครและผลของสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่า Thriller แบบเร่งเครื่องไปถึงเส้นชัย ซึ่งเอาความเห็มผม คือผมค่อนข้างชอบครับ แต่ตรงนี้แหละที่ทำให้คะแนนผม น่าจะหยุดที่ 4/5 คือใจหนึ่งรู้สึกว่ามันจบได้ และเข้ากับสิ่งที่หนังสืออยากพูด แต่อีกใจก็ยังเป็นคนอ่าน Thriller ที่แอบนั่งรอ payoff แบบ “เออ แบบนี้สิ” มากกว่านี้อีกนิด

    อีกด้านหนึง สำหรับในแง่ของภาษาอังกฤษ ผมให้ความยากเล่มนี้ค่อนข้างสูงเลย คือประมาณ 4/5 ภาษาอังกฤษในบทสนทนาไม่ได้น่ากลัว อ่านค่อนข้างลื่น แต่ narration บทบรรยายต่างๆ อันนั้นคนละเรื่อง ศัพท์กว้างขึ้นมาก มี metaphor มีประโยคยาว แล้วก็มีคำจากโลก Data Infrastructure, Surveillance, Climate และ Journalism เข้ามาเรื่อย ๆ มองว่าถ้าอ่านนิยาย ภาษาอังกฤษระดับกลางๆ อยู่ ผมว่าก็พอไปได้ครับ แต่ Dictionary ได้เปิดบ่อยแน่ ก็จะเป็นเล่มที่ผมเลือกอ่านบน E-reader มากกว่ากระดาษ เพราะติดศัพท์ตรงไหน แตะดูคำแปลแล้วอ่านต่อได้เลย จังหวะไม่ขาดมาก ซึ่งเป็นข้อดีของ E-reader อย่างนึงฃ

    ตัวเล่มหนาประมาณ 304 หน้าครับ ไม่หนาจนเห็นแล้วอยากเก็บไว้เดือนหน้า แต่ก็ยาวพอให้เรื่องค่อย ๆ ขยายของเขตุของมัน ผมว่าถ้ามีวันหยุดสัก 2–3 วัน แล้วอ่านต่อกันเป็นช่วงยาว จะดีกว่าทยอยอ่านวันละ สี่ ห้า หน้าเยอะครับ สุดท้าย ในบทสรุปหลังอ่านจบแล้ว ผมไม่ได้จำ Cloudthief ในฐานะ “นิยายวางแผนปล้น Data Center” ซักเท่าไร แต่กลับจำมันในรูปแบบเรื่องราวของคนกลุ่มหนึ่ง ที่พยายามหาช่องว่างเล็ก ๆ ให้ตัวเองอยู่ ในโลกที่ดูเหมือนจะรู้จักเราเยอะขึ้น ดีมากขึ้น จนมากเกินไป ในทุกๆวัน

    แล้วถ้าลองนึกดูตอนนี้ ว่ามีข้อมูลอะไรของคุณที่ไปเก็บอยู่บน Cloud บ้าง … นึกออกได้หมดมั้ยครับ?